Mikail Mirzə Rasim Kərimlinin şeiri

"Necəsən" Uyub yad sözünə, yaman sözünə, Məni qəm oduna salan necəsən? Tərlan gəncliyimi güdaza verib, Sən etdin ömrümü talan necəsən? Qarşından yetim tək boynumu burdum, Yolunda özümü min oda vurdum. Mən səndən səadət, nicat umurdum, Sən etdin ömrümü talan necəsən? Baxmadın ahıma, amanıma sən, Döndün yaxın ikən yamanıma sən. Nə qəsddir eylədin bu canıma sən, Ağlımı başımdan alan necəsən? Hanı qəlbindəki eşqin dənizi, Mənə çoxmu gördün o gül bənizi? Deyirdin ölüm də ayırmaz bizi, Eşqi, məhəbbəti yalan Gözünün sevinci yaşdırmı indi? Yerim ürəyində boşdurmu indi? Günün-güzəranın xoşdurmu indi? Tənhalıq fəryadı çalan necəsən? Rasim, yar deyil ki yarından doyan, Ömrü oyun sayan, oyuncaq sayan, Özünü tənələr altında qoyan, Bəxtinin düşməni olan necəsən?