SON BİR UMUT

[Intro] Bazen insan... Sevdiği kişiye kızamaz. Ne kadar kırılırsa kırılsın, İçinde hep bir umut bırakır. Belki döner diye... [Verse 1] Şeyda... Adını duyunca bile değişiyor içimde bir şeyler, Sanki bütün anılar aynı anda çıkıyor karşıma. Birlikte kurduğumuz hayaller geliyor aklıma, Sonra bir sessizlik çöküyor odamın duvarlarına. Ne çok şey yaşadık, Ne çok şeyi birlikte atlattık. Bazen dünyaya karşı, Sadece ikimiz kaldık. Herkes bir şey söyledi, Herkes bir şey düşündü. Ama kimse bizim kadar İçinde yaşamadı bu sevgiyi. [Nakarat] Şeyda... Eğer bir gün yorulursan, Dönüp bak geriye. Çünkü ben hâlâ Seninle kurduğum yarınlarda yaşıyorum. Belki geç kaldık, Belki kırıldık. Ama bazı insanlar unutulmaz Şeyda... Bazı insanlar kalbin evi olur. [Verse 2] Gece olunca daha zor oluyor her şey, Kalabalıkların içinde bile eksikliğin belli. Bir şarkı açıyorum bazen, Sanki bütün sözler seni anlatıyor gizli gizli. Sana anlatamadığım şeyler kaldı içimde, Yarım bıraktığım cümleler var hâlâ. Belki de en büyük hatam, Sevdiğimi yeterince gösterememekti sana. Ama inan... Bu sevgi bir heves değildi. Bir gün geçsin unutayım diye yaşanmadı. Ben seni, Hayatımın içine koyarak sevdim. [Köprü] İnsan bazı insanları kaybetmek istemiyor. Çünkü yerine kimseyi koyamıyor. Belki mesele aşk değil artık. Mesele alışmak da değil. Mesele... Sensizliği yakıştıramamak kendine. [Final Nakarat] Şeyda... Belki bugün değil, Belki yarın da değil. Ama bir gün bu şarkıyı dinlersen... Şunu bilmeni isterim. Seni suçlamadım. Sana kızmadım. Sadece... Bizim hikâyemizin biraz daha uzun sürmesini istemiştim. Ve hâlâ içimde küçücük bir umut var. Belki bir gün... Yeniden...