คนแพ้ที่ยังหายใจ

เสียงกีตาร์เก่า ๆ กับลมหนาวพัดมา พาให้อ้ายคิดฮอดเรื่องราวที่ผ่านมา... อ้ายเคยนึกว่าสองเฮา จะเดินไปจนสุดทาง จับมือกันกลางความหวัง สร้างฝันไว้ด้วยกัน แต่วันนี้เหลือเพียงอ้าย กับเงาของคืนวัน คนที่เจ้าบอกว่ารักกัน กลับกลายเป็นคนอื่น อ้ายยังนั่งอยู่ที่เดิม ตรงมุมเก่าใต้ต้นไม้ ที่เคยมีเจ้าข้างกาย หัวเราะให้กันทุกคืน บ่มีน้ำตาให้เห็น แต่ใจมันยังสะอื้น ต้องฝืนยิ้มทั้งที่ใจ มันแทบสิขาดรอน อ้ายเป็นแค่คนแพ้ ที่ยังหายใจอยู่ เป็นคนที่เจ้าบ่เลือกดู ในวันที่ต้องตัดสินใจ ถ้าเขาดีกว่าอ้าย ก็ขอให้เจ้าไป อ้ายสิยืนรับความช้ำเอาไว้ คนเดียวตรงนี้ บ่ต้องห่วงคนทางนี้ บ่ต้องมีคำปลอบใจ แค่ฝากบอกเขาได้ไหม ว่าอ้ายเคยฮักเจ้าหลาย ถึงวันนี้ต้องเสียเจ้าไป แต่อ้ายยังภูมิใจ... ที่ครั้งหนึ่งเคยมีเจ้า ชีวิตคนเราก็เหมือนทางไกล มีทั้งดีและร้าย บางคนเดินเข้ามาทักทาย บางคนก็จากไป อ้ายเก็บความทรงจำไว้ ไม่โทษฟ้าหรือใคร เพราะความฮักที่ให้ไป มันเคยงดงามเสมอ อ้ายเป็นแค่คนแพ้ ที่ยังฝันถึงวันเก่า ยังได้ยินเสียงของเจ้า ในเพลงที่อ้ายร้อง แม้สองเฮาสิไม่ได้เดิน ไปบนเส้นทางเดียวกันอีกหน อ้ายสิเป็นผู้ชายคนหนึ่ง ที่เคยฮักเจ้าสุดหัวใจ... คืนนี้ลมยังพัดเหมือนเก่า แต่คนข้างกายอ้าย... บ่มีอีกแล้ว