Φράξια | Υστερόγραφo

Στίχοι , ερμηνεία : Dave Ηχοληψία , μίξη , master : Brak CellStudio 11364 Μουσική παραγωγή : Snowgoons Στηρίξτε τους Φράξια και την ανεξάρτητη τέχνη https://www.paypal.com/donate/?hosted... Στίχοι Πως να βγάλω απ`το κεφάλι μου τις λέξεις πως να ξεθολώσω απόψε τη σειρά τους για να βρω που να σε βρω να ρθεις να δεις από κοντά και να πιστέψεις το σακάτεμα ψυχής απ`το δικό μου ρημαδιό Εδώ στην κατεχόμενη και σκλαβωμένη γειτονιά μου δεν υπάρχει πλέον τίποτα για να σου αφηγηθώ κάτι κουφάρια σκεβρωμένα απ`την ανήμπορη γενιά μου κι η θηλιά που εκλιπαρεί να την περάσω στο λαιμό. Και κάπου εδώ είναι το σημείο που θα εκμυστηρευτώ πως λίγο θέλω να σαλτάρω πνίγομαι και δεν αντέχω θα στο πω,νιώθω νεκρός εδώ και αρκετό καιρό γιατί κουράστηκα για αυτό απομονώνομαι κι απέχω Τόσα χρόνια για το αυτονόητο να πολεμάω αντιμέτωπος μονίμως με της πίκρας τα υπολείματα συμπάθαμε αν απόψε ότι σκέφτομαι σκορπάω είδα μαλάκα τι κατάλαβες κι απ`τα ψαγμένα ποιήματα. M`ακούς ; Εσχάτως ένα βήμα απέχει ο νους απ`το να ενδώσει στο οτιδήποτε το εξωφρενικό κάποτε άπλωνες το χέρι σου κι αγγίζαμε ουρανούς τώρα ότι εμένα με τρομάζει εσύ το βρίσκεις λογικό. Απόψε στον απόηχο μιας τρικυμίας παντοτινής είναι το τέλος μίας δίνης από αγκάθια και πληγές κάπου εκεί έξω στην ατμόσφαιρα μια νύχτας γιορτινής κάποιος φύλαξε δυο σφαίρες για το τώρα και το χθες Τόσα τραγούδια , τόσοι στίχοι , τόσοι αγώνες , τόσο αίμα πήγαν στράφι τόσα χρόνια και φτάσαμε ως εδώ Δεν έμεινε τίποτα ανόθευτο όλα πότισαν με ψέμα άκου λοιπόν και το υστερόγραφο πριν να σε σιχαθώ. Ρουφιάνοι , δεν ζητάω τώρα τίποτα πια ούτε τα χρόνια μου τα ανέμελα τα τσαμπουκαλεμένα το απόσταγμα χαράχτηκε στο βλέμμα μου βαθιά είμαι στο τέλος μου κι απόψε δεν ευχαριστώ κανένα Κοίταξε με είμαι εγώ που μιλούσα και αντιδρούσα και ενσάρκωνα με στίχους τον πνιγμένο σου καημό κι όσο πιο κάτω βυθιζόσουν εγώ τόσο προσπαθούσα απ`τον ίδιο μου τον εαυτό να απελευθερωθώ. Σε θυμάμαι τότε που καυχιόσουν για το δίκιο όμως εγώ τους συντρόφους μου δεν γνώρισα ποτέ είχανε βλέμμα σαν εμένα καθαρό και τόσο αντρίκιο και δώσαν τη ζωή τους για να γράφω εγώ κουπλέ. Κοίτα κι εσύ σκατόψυχε ρουφιάνε κι απαθή να σου κάτσει στο λαιμό ότι απέμεινε απ`την πίτα σου Είναι κάτι μέσα σου που σε πληγώνει πιο βαθύ μα εσύ γιορτάζεις , κάνοντας επέτειο την ήττα σου. Απόψε στον απόηχο μιας τρικυμίας παντοτινής είναι το τέλος μίας δίνης από αγκάθια και πληγές κάπου εκεί έξω στην ατμόσφαιρα μια νύχτας γιορτινής κάποιος φύλαξε δυο σφαίρες για το τώρα και το χθες Τόσα τραγούδια , τόσοι στίχοι , τόσοι αγώνες , τόσο αίμα πήγαν στράφι τόσα χρόνια και φτάσαμε ως εδώ Δεν έμεινε τίποτα ανόθευτο όλα πότισαν με ψέμα άκου λοιπόν και το υστερόγραφο πριν να σε σιχαθώ. Μάζεψα όνειρα και λίγη ομορφιά σε μια μεριά κι άφησα λίγο από τα δάχτυλα να πέσει η βροχή Ήπια λιγάκι απ`το σκοτάδι σκούπισα και τη σκουριά και βρήκα εμένα κάπου πίσω γυμνό κι απ`την αρχή Έκανα βόλτα στα απάτητα λημέρια του μυαλού μου ξανατράβηξα τις πιο αιχμηρές μου λέξεις απ`τη θήκη ακόνισα το νόημα την ώρα του χαμού μου και τις ταξιδεύω άλλη μια παρακαταθήκη. Σαν πρόσφυγας αλώβητος από την τρικυμία σαν παιδί μικρό που έψαχνε και ψάχνει ένα χάδι σαν την θύελλα που ημέρεψε από την νηνεμία κάπως έτσι ταξίδεψα σαν σπίθα στο σκοτάδι. Ντιρεκτίβες κάθε τύπου τώρα στέκομαι μπροστά σας καμωμένο το σκαρί μου από νοτισμένο χώμα η θωριά μου σηκώθηκε πιο πάνω απ`τη θωριά σας απόψε εγώ κερνάω εσείς τραβήξτε απλά το πώμα. Απόψε στον απόηχο μιας τρικυμίας παντοτινής είναι το τέλος μίας δίνης από αγκάθια και πληγές κάπου εκεί έξω στην ατμόσφαιρα μια νύχτας γιορτινής κάποιος φύλαξε δυο σφαίρες για το τώρα και το χθες Τόσα τραγούδια , τόσοι στίχοι , τόσοι αγώνες , τόσο αίμα πήγαν στράφι τόσα χρόνια και φτάσαμε ως εδώ Δεν έμεινε τίποτα ανόθευτο όλα πότισαν με ψέμα άκου λοιπόν και το υστερόγραφο πριν να σε σιχαθώ.