46 / Τρυγόνα μ’ σ’ αποδούλιγμαν / Κιμιγιάν / Γιώργος Σοφιανίδης - Γιάννης Τσανασίδης

Κιμιγιάν... Τρυγόνα μ’ σ’ αποδούλιγμαν (Τικ) Μουσική: Παραδοσιακή Στίχοι: Παραδοσιακοί Τραγούδι: Γιώργος Σοφιανίδης Λύρα: Γιάννης Τσανασίδης Νταούλι: Νίκος Φιλιππίδης Ηχογράφηση: EastSide Studio Μίξη-Mastering: Αλέξανδρος Καροτσέρης Επιμέλεια στίχων: Κώστας Καρακασίδης https://pontianlyrics.gr/songs/song-d... Τρυγόνα μ’, σ’ αποδούλιγμαν έρχουμαι βοηθώ σε Κρατώ το ζών κι εσύ αλμέ͜εις κλίσκουμαι κα’ φιλώ σε Τερώ σε απέσ’ σον πρόσωπον τ’ ομμάτι͜α σ’ τσ̌αρτιλίζ’νε Καλοτερώ απέσ’ σο βόλ’ ας ση σεβντάν υλίζ’νε Επάχ̌υνες, εφάρδυνες εγ̆έσ’νε άμον πατρόνα Έκαψες το καρδόπο μου έπαρ’ μαχ̌αίρ’ κι ακόνα Έμορφος είσαι έμορφος τιδέν ’κ’ έχω να λέω Εγώ πα παλληκάρ’ είμαι το καρδόπο σ’ θα καίω αλμέ͜εις: αρμέγεις άμον: σαν, όπως, καθώς απέσ’: μέσα αποδούλιγμαν: η περαίωση των δουλειών βόλ’ (αρχ. ελλ. βῶλος-βολβός): η κόρη του ματιού εγ̆έσ’νε: έγινες έμορφος: όμορφη έπαρ’: πάρε επάχ̌υνες: πάχυνες έρχουμαι: έρχομαι εφάρδυνες: φάρδυνες ζών: ζώο, συνήθως το βοοειδές ’κ’ (αρχ.ελλ. ουκί-οὐχί): δεν κα’: κάτω καλοτερώ: καλοκοιτώ κλίσκουμαι: σκύβω μαχ̌αίρ’: μαχαίρι ομμάτι͜α: μάτια πα: πάλι, επίσης πατρόνα (ρωσ. патрон): βαριά σαν μολύβι τερώ: κοιτώ τιδέν: τίποτα τσ̌αρτιλίζ’νε: λάμπουν, λαμποκοπούν υλίζ’νε: καταστάζουν Κάποιες ιστορίες μένουν αναλλοίωτες στο πέρασμα του χρόνου όσον αφορά τη μορφή, το περιεχόμενο και τα χαρακτηριστικά τους και αμετάβλητες σχετικά με την ποιοτική, χρηστική και δημιουργική λειτουργία τους. Γίνονται μύθοι που ταξιδεύουν μνημονεύοντας το παρελθόν, διδάσκοντας το παρόν, καθορίζοντας και ολοκληρώνοντας το μέλλον. Τραγούδια που ηχούν ανακαλύπτοντας αλλοτινές εποχές, ερμηνεύοντας τα διάφορα πλαίσια και τις συνθήκες επιτέλεσης τους και διαγράφοντας την μετέπειτα πορεία τους προς την αιωνιότητα. Το/Η "Κιμιγιάν" είναι μυθικό φυτό με μαγικές, θαυματουργές και συγχρόνως ανεξήγητες ιδιότητες. Από πολλούς μάλιστα αμφισβητείται ιστορικά ακόμα και η ύπαρξή του. Παρ' όλα αυτά, ταξιδεύει διαχρονικά στους κόλπους της ποντιακής γλώσσας θέλοντας μεταφορικά να περιγράψει κάτι το σπάνιο, το πολύτιμο, το σημαντικό, το θαυμαστό, το δυσεύρετο, το θεραπευτικό. Η ιδιαιτερότητα και μοναδικότητα του αυτή μπορεί εύκολα να παραλληλιστεί με αυτήν της ποντιακής παραδοσιακής μουσικής, που διασώθηκε από τους προκατόχους μας και διαδίδεται μέχρι σήμερα προφορικά, αγγίζοντας την τελειότητα μέσα από την απλότητα και συγχρόνως την περιπλοκότητα της. Σκοπός αυτής της μουσικής παραγωγής είναι η ανάδειξη παραδοσιακών τραγουδιών, μέσα από μια σύγχρονη καλλιτεχνική προσέγγιση και προοπτική. Πρόκειται για επανεκτελέσεις κατά κύριο λόγο, που προέκυψαν αβίαστα μέσα από τη συνεργασία με τους τραγουδιστές και φίλους που συμμετέχουν. Γιάννης Τσανασίδης