DNA na Całunie Turyńskim zmusza naukowców do ponownego przemyślenia historii

Całun Turyński uznawany jest za średniowieczne fałszerstwo od 1988 roku, kiedy to datowanie metodą radiowęglową określiło okres pomiędzy dwunastą sześćdziesiątą a trzynastą dziewięćdziesiątą. Sprawa zamknięta — dopóki naukowcy nie zaczęli wyciągać DNA z pyłu. W 2015 roku genetyk Gianni Barcaccia z Uniwersytetu w Padwie wyodrębnił genomowe DNA z cząsteczek kurzu odessanych z powierzchni Całunu i opublikował wyniki w Scientific Reports. Ludzkie mitochondrialne DNA pochodziło od wielu osobników obejmujących haplogrupy typowe dla Europy Zachodniej, Bliskiego Wschodu, Półwyspu Arabskiego i subkontynentu indyjskiego. DNA roślin opowiedziało podobną historię — śródziemnomorskie koniczyny i życica, wschodnioazjatyckie gatunki gruszy i śliwek oraz północnoamerykańska robinia akacjowa. Najstarsze i najliczniejsze fragmenty DNA pochodzą z linii rodowych występujących głównie w Indiach, co zwiększa prawdopodobieństwo, że sam len był wytwarzany na subkontynencie. Krew na tkaninie została już określona jako AB-dodatnia – rzadka grupa na całym świecie, ale częściej spotykana na Bliskim Wschodzie – od mężczyzny. DNA nie potwierdziło ani nie podważyło autentyczności, ale stworzyło mapę podróży przez kontynenty, której żaden średniowieczny europejski fałszerz nie był w stanie łatwo wyjaśnić. Następnie w 2022 roku Liberato De Caro z Włoskiego Instytutu Krystalografii zastosował szerokokątne rozpraszanie promieni rentgenowskich do małej próbki Całunu. Strukturalne starzenie się lnu odpowiadającego celulozie z oblężenia Masady — datowanego na pięćdziesiąt pięć do siedemdziesiąt cztery lata naszej ery. Ponowna analiza statystyczna oryginalnych, surowych danych radiowęglowych z 1988 r. – przechowywanych w tajemnicy przez dwadzieścia osiem lat – ujawniła, że ​​próbki wykazywały przestrzenny gradient wieku, co sugeruje, że skażenie nigdy nie zostało całkowicie usunięte. Debata nie jest już zamknięta. Może dopiero się zaczyna.