خشتِ‌ خام ۲۲ | عزت‌ الله‌ ضرغامی و حسین‌ دهباشی | بخش سوم: زیرِ پوستِ سیاست؛ از فتنه تا فضایِ مجازی

بخش پایانی، روایتِ ضرغامیِ پس از ریاست است؛ مردی که حالا با یک گوشیِ هوشمند و کانال‌هایِ مجازی، به دنبالِ تعریفِ جدیدی از سیاست‌ورزی است. او در این قسمت، از تحولاتِ سیاسیِ اخیر، نگاهش به جریانِ اصلاحات و اصول‌گرایی و البته ماجرایِ جنجالیِ «فتنه» سخن می‌گوید. این گفتگو، مانیفستِ مردی است که می‌خواهد میانِ «ارزش‌هایِ انقلابی» و «مطالباتِ نسلِ جدید» پلی بسازد. دهباشی او را با تناقض‌هایِ گفتاری و رفتاری‌اش روبرو می‌کند و ضرغامی با همان لبخندِ معروف، سعی در تبیینِ مواضعش دارد. احساسِ جاری در این بخش، نوعی «بازاندیشی» است. ضرغامی از ضرورتِ تحول در ساختارهایِ سنتی می‌گوید و از اینکه چرا معتقد است باید با جوانان به زبانِ خودشان حرف زد. او از حضورش در شورایِ عالیِ فضایِ مجازی می‌گوید و نگاهش به فیلترینگ را تشریح می‌کند. تماشای این بخش، به مخاطب نشان می‌دهد که چگونه یک مدیرِ ارشد، تلاش می‌کند تا در دنیایِ پسا-رسانه‌ای، همچنان اثرگذار باقی بماند. او از آرزوهایش برایِ ایران، از عدالتِ اجتماعی و از مبارزه با فساد سخن می‌گوید. این سه‌گانه با تصویری از یک سیاستمدار به پایان می‌رسد که گرچه از قدرتِ رسمی (در آن مقطع) فاصله گرفته، اما همچنان در متنِ رویدادهاست. این گفتگو، خشتی است که نشان می‌دهد چگونه می‌توان از جزم‌اندیشی فاصله گرفت و به دنبالِ «زبانِ مشترک» گشت. تاریخ، تکرارِ اشتباهات نیست؛ درس گرفتن از آن‌هاست. برای همراهی در مسیرِ آگاهی، کانال «تاریخ آنلاین» را سابسکرایب کنید. 00:00 - فصلِ نهایی؛ ضرغامی در عصرِ پساتلویزیون 04:30 - فضایِ مجازی؛ فرصت یا تهدید؟ نگاهِ رئیسِ سابق به فیلترینگ 09:15 - واکاویِ واژه‌یِ "فتنه" و مرزبانیِ سیاسی در ایران 14:40 - نقدِ جریان‌هایِ سیاسی؛ چرا ضرغامی با هر دو جناح فاصله دارد؟ 20:10 - عدالت‌خواهی و مبارزه با اشرافی‌گری از نگاهِ بچه‌یِ نازی‌آباد 25:55 - چرا ضرغامی کاندیدایِ ریاست‌جمهوری شد؟ (تحلیلِ آن مقطع) 31:20 - رابطه‌یِ دین و شادی در رسانه؛ چرا تلویزیون "غمگین" است؟ 36:45 - نگاهِ مهمان به گشتِ ارشاد و حجاب؛ تغییرِ دیدگاه یا مصلحت؟ 42:10 - پشت‌پرده‌یِ تصمیماتِ شورایِ عالیِ انقلابِ فرهنگی 47:35 - پاسخ به منتقدان: آیا ضرغامی به دنبالِ "پوپولیسم" است؟ 52:15 - آینده‌یِ سیاسیِ ایران و نقشِ نسلِ سوم و چهارمِ انقلاب