Αχ έλα κι άναψε το φως & Η σωτηρία της ψυχής-Λίνα Νικολακοπούλου & Τάνια Τσανακλίδου -Κατράκειο 2021

Η Λίνα αποχαιρετά τον Μίκη απαγγέλοντας τους στίχους που έχει γράψει η ίδια και μελοποίησε ο Θεοδωράκης, από το τραγούδι "Αχ έλα κι άναψε το φως" που περιλαμβάνεται στο άλμπουμ "Πολιτεία Γ". "Τα σχήματα των αστεριών" Με αφορμή την επέτειο των 40 χρόνων (1981-2021) διαδρομής της Λίνας Νικολακοπούλου στη δισκογραφία, η στιχουργός κάλεσε την Τάνια Τσανακλίδου για να γιορτάσουν μαζί αυτή τη σημαντική στιγμή της ζωής της. Συγκινήθηκαν, θυμήθηκαν, διαλέγοντας παρέα, η Τάνια με την Λίνα, τα τραγούδια της παράστασης και εμπιστεύτηκαν στον Φωκά Ευαγγελινό, την σκηνοθεσία αυτής της δίωρης, πολύχρωμης, μουσικής αφήγησης. Κατράκειο θέατρο, 07-09-2021. Μαζί τους: Πιάνο: Νίκος Γαρουφαλάκης Πλήκτρα: Βασίλης Γκίνος Κρουστά: Βαγγέλης Καρίπης Μπάσο: Κώστας Κωνσταντίνου Τύμπανα: Κώστας Λιόλιος Μπουζούκι, Ούτι: Βαγγέλης Μαχαίρας Πνευστά: Χρήστος Παπαδόπουλος Κιθάρα: Γιώργος Χατζόπουλος Αχ! Έλα κι άναψε το φως Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης Εδώ θα δέσω τ' όνειρο στην έρημο, στον Άδη με τη βροχή την πόρτα σου δεν μπόρεσα να βρω. Εδώ θα πέσει τ' άστρο μου στου κόσμου το πηγάδι χωρίς φιλί κοιμήθηκα στην άκρη στο γκρεμό. Αχ! Έλα κι άναψε το φως τα χρόνια να μοιράσω και μείνε στο παράθυρο να διώχνεις τα παλιά. Έλα και τράβα τη σκεπή να φύγω να πετάξω. Στη νύχτα και στο χάλασμα θα ρίξω το κλειδί μου και με κουρέλι κόκκινο θα δέσω το φτερό. Εκείνα που 'χα να σου πω τα παίρνω όλα μαζί μου στο χώμα της δικής μου αυλής μην ψάξεις για νερό. Η σωτηρία της ψυχής Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου Μουσική: Σταμάτης Κραουνάκης Της εξοχής τα πρωινά θα τα βρούμε ξανά αγκαλιά στο κρεβάτι και δεν πειράζει που τόσο νωρίς θα κοιτάμε χωρίς να γυρεύουμε κάτι. Της σιγουριάς τα υλικά είναι λόγια γλυκά σε κασέτες γραμμένα γι’ αυτά που ήρθανε τόσο αργά μα τα πήρε η καρδιά με τα χέρια ανοιγμένα. Η Σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα σαν ταξιδάκι αναψυχής μ’ ένα κρυμμένο τραύμα. Μια παραλία ερημική και ν’ απλώναμε εκεί της ζωής μας το βήμα και δεν πειράζει που τόσα φιλιά πριν να γίνουν παλιά θα τα πάρει το κύμα. Κι εκεί στην άκρη της γραμμής θα χαρίζουμε εμείς τα παλιά μας κομμάτια σ’ αυτά που ήτανε τόσο μικρά μα που ρίχναν σκια για να μοιάζουν παλάτια.