Ey Resul-i Mustafa | Asr-ı Seda | Na't-ı Şerif İlahi

Ey Resul-i Mustafa | Asr-ı Seda Karanlık çağlara doğan güneş Sen, Çöllere rahmet diye inen Sen. Yetimin başını okşayan el, Âlemlere umut veren Sen. Hira’dan yükselen o ilk nida, Kalpleri titreten kutlu seda, Bir “Oku” emriyle dirildi zaman; Nur oldu her harf, her dua. Ey Habîb-i Kibriyâ, Ey Resûl-i Mustafa, Canım Sana fedâ olsun; Salât u selâm Sana. Ey Şefî’ul-Müznibîn, Ey Nebiyy’el-Emin, Mahşer günü bırakma bizi, Ya Muhammed, ya Emin. Taif’te taşlandın sabırla, Bedir’de yürüdün imanla. Affın yağmur oldu Mekke’ye; Merhametin sardı dünyayı baştan başa. Bir gül gibi açtı adın, Karanlık gecede dolunaydın. Adaletin hakka mizan, Sözlerin kalplere ferman. Ey Habîb-i Kibriyâ, Ey Resûl-i Mustafa, Hasretin yanar içimde; Salât u selâm Sana. Ey Şefî’ul-Müznibîn, Ey Nebiyy’el-Emin, Sancağın altında topla bizi, Ya Muhammed, ya Emin. Gözlerin rahmet denizi, Yüzün ay gibi tertemizdi. Bir tebessümünle dirildi Nice yorgun, nice kalp sızısı. “Ümmetim.” diye ağladın, Secdelerde bizi andın. Biz gaflette uyusak da, Sen ümmet diye yandın. Adını ansam dolar içim; Salâtla arınır her biçim. Sensiz eksik kalır sözüm, Sensiz yetim kalır gönlüm. Ey Habîb-i Kibriyâ, Ey Resûl-i Mustafa, Canım Sana fedâ olsun; Salât u selâm Sana. Ey Şefî’ul-Müznibîn, Ey Nebiyy’el-Emin, Mahşer günü bırakma bizi, Ya Muhammed, ya Emin. Allahümme salli alâ Muhammed… Allahümme salli alâ Muhammed…