KOMUNIA ŚW. na klęcząco i do ust - Ks. Kard. Robert Sarah Prefekt Kongregacji ds. Kultu Bożego

Samo "Niebo" w osobie posłanego z nieba Anioła Pokoju w Fatimie, jak również świętych Jana Pawła II i Matki Teresy z Kalkuty mówi nam, że mamy przyjmować KOMUNIĘ ŚW. na klęcząco i do ust. Takie ważne wskazówki duchowe, daje nam wiernym i szczególnie czcigodnym kapłanom J.Em Ks. Kard. Robertem Sarahem Prefekt Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów. w czasie wywiadu nadanego w TV TRWAM. w dn. 30 lipca 2017r. Słowa Jego Eminencji Prefektem Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów dają do myślenia w Polsce , gdzie jest jeszcze żywa wiara i gdzie w tych czasach dał Bóg łaskę Cudów Eucharystycznych w Sokółce i Legnicy. Łucja z Fatimy tak opisuje zjawienie Anioła z EUCHARYSTIĄ: (...)Kiedy tam byliśmy, ukazał się nam Anioł po raz trzeci. Trzymał w ręce kielich, nad którym unosiła się święta Hostia, z której spływały krople Krwi do kielicha. Nagle kielich z Hostią zawisł w powietrzu, a Anioł uklęknął na ziemi i powtórzył trzy razy modlitwę: „Trójco Przenajświętsza, Ojcze, Synu, Duchu Święty,uwielbiam Cię ze czcią najgłębszą. Ofiaruję Ci przenajdroższe Ciało, Krew, Duszę i Bóstwo Pana naszego Jezusa Chrystusa, obecnego na wszystkich ołtarzach świata, na przebłaganie za zniewagi, świętokradztwa i zaniedbania, które Go obrażają. Przez niezmierzone zasługi Jego Najświętszego Serca i Niepokalanego Serca Maryi proszę Was o nawrócenie biednych grzeszników". Następnie podnosząc się z klęczek wziął znowu w rękę kielich i Hostię. Hostię podał mnie, a zawartość kielicha podał Hiacyncie i Franciszkowi do wypicia mówiąc równocześnie: -„Przyjmijcie Ciało i Krew Jezusa Chrystusa, okropnie znieważanego przez niewdzięcznych ludzi. Wynagrodźcie ich grzechy i pocieszajcie waszego Boga!" Potem znowu uklęknął i odmówił z nami trzy razy tę samą modlitwę: „Trójco Przenajświętsza" i znikł. Poruszeni siłą nadprzyrodzoną, która nas otaczała naśladowaliśmy we wszystkim Anioła, tzn. uklękliśmy jak on na ziemi i powtarzaliśmy modlitwy, które on odmawiał. Siła obecności Bożej była tak intensywna, że prawie całkowicie nas pochłaniała i unicestwiała. Zdawało nam się nawet, że przez dłuższy czas zostaliśmy pozbawieni używania zmysłów. W czasie tych dni wykonywaliśmy nasze zewnętrzne czynności jak gdybyśmy byli poruszani przez tę samą istotę nadprzyrodzoną, która nas do tego skłoniła. Spokój i szczęście, które odczuwaliśmy, były bardzo wielkie, ale tylko wewnętrznie, najzupełniej skupiające duszę w Bogu. A również osłabienie fizyczne, które nas ogarnęło, było wielkie"