Πόσο λυπάμαι - Ελίζα Μαρέλλι

Η Ελίζα Μαρέλλι με τη βαθιά, ζεστή και εκφραστική φωνή της δέσποσε στο χώρο του ελαφρού ελληνικού τραγουδιού στα τέλη της δεκαετίας του '50 και τη δεκαετία του '60. Ερμήνευσε αξέχαστα τραγούδια των Μιχ. Σουγιούλ, Κορίνθιου, Α. Χατζηαποστόλου κ.α. Επίσης ανέδειξε γνωστές επιτυχίες των Γιαννίδη, Χαρόπουλου και Κυπαρίσση. Απέφυγε σταθερά τις εμφανίσεις σε κέντρα, αρκούμενη σε συναυλίες για κοινωνικούς και φιλανθρωπικούς σκοπούς και στη δισκογραφία. Πρωτοστατεί σήμερα, μέσω του συλλόγου φίλων του ελαφρού τραγουδιού να αναβιώσει και να αναδείξει εκείνη την αξέχαστη εποχή και τους κορυφαίους πρωταγωνιστές της. Για την Ελίζα Μαρέλλι, η Δανάη Στρατηγοπούλου αναφέρει: "Ο Χρήστος Χαιρόπουλος την είχε αποκαλέσει "θεία φωνή"κα "όαση στο ελληνικό τραγούδι".Η Μαρέλλι εμφανίζεται στα τέλη του '50, σε μια εποχή που τα μουσικά πράγματα του τόπου μας αλλάζουν. Το ελαφρό τραγούδι αρχίζει να αποσύρεται. Επιβάλλει την παρουσία της με τον πρώτο δίσκο: Μη φοβάσαι τίποτα άσχημο δεν έχεις να πεις, σε στίχους Ν. Φατσέα, μουσική Ζ. Κορινθίου. Συνεχίζοντας, η μία επιτυχία διαδέχεται την άλλη. "Το καινούργιο σου φουστάνι", "Ο ψαράς και η ψαροπούλα", "Στην υγεία της", "Έρωτα συ μοιραίε μου". Η φωνή της κυριαρχεί στα ραδιόφωνα. Ο τύπος μιλάει για την φωνή χωρίς πρόσωπο. Η Ελίζα υπηρετεί με ιδεαλισμό το ποιοτικό τραγούδι, φέρνει μια επανάσταση με τη στάση της και τη φωνή της. Οι εταιρίες της εμπιστεύονται παλιά τραγούδια, τραγουδισμένα από τους μεγαλύτερους ερμηνευτές της εποχής, Βέμπο, Δανάη, Μενδρή, Γούναρη, Μαρούδα και άλλους. "Θα ξανάρθεις", "Ρεζέντα", "θα σε πάρω να φύγουμε","Μην μ' αφήνεις μοναχό μου", "Τα μάτια", "Δυο πράσινα μάτια" τραγούδι που το 1962 πήρε βραβείο ανάμεσα σε 13 παγκόσμιες επιτυχίες και ξαναζωντάνεψε με τη φωνή της. Τη γνώρισα παιδάκι, ασφαλώς δεν ξέρετε ότι εγώ διάλεξα τα υπέροχα τραγούδια της. Με πίστευε, με άκουγε, με αγαπούσε και πήρε τα νάματα από μένα. Είμαι υπερήφανη γιατί υπήρξε μαθήτριά μου και ευγνώμων γιατί η Ελίζα έγινε ο κρίκος που ένωσε τη δική μας εποχή με τη δική της, δημιουργώντας τη νέα χρυσή εποχή του ελαφρού τραγουδιού στη δεκαετία του '60. Πέρασε έτσι στο Πάνθεων της δικής μας εποχής, σαν φωνή. Συνεχίζει να μας προσφέρει το όνομα και τη φωνή της καθώς και πολιτιστικό και φιλανθρωπικό έργο. Καταλήγω στο συμπέρασμα ότι η Ελίζα Μαρέλλι είναι η έκφραση της μελωδίας, είναι ταγός και αν ζούσε στο εξωτερικό θα είχε τον τίτλο της DAME".