10 lipca 2026

Zdzisław Dębicki Wizja Po tajemniczym chodzę sadzie, gdzie z drzew spadają srebrne puchy, gdzie śród mirtowych gajów błądzą samotne, jasne duchy… W jakimś marzeniu i słodyczy przez pełne kwiatów stąpam grzędy, i nie wiem, ile razy nocą przeszedłem już tamtędy… Nade mną gwiazdy złote płoną i srebrnolicy księżyc świeci; czasem mistyczny mi nad głową z szelestem ptak przeleci… A potem cisza, wielka cisza, że serca swego słyszę tętno, aż gdzieś śród mirtów pieśń zadzwonią słowiki przenamiętną… I wtenczas z gąszczy się wyłania świetlista postać w blasku cała i ku mnie idzie roztęskniona powiewna, cicha, biała… I w swe ramiona mnie zamyka, jak w nieuchwytne dwie obręcze, a na jej rozkaz w duszy mojej cudowne wstają tęcze… Ich łuki łączą siedmiobarwne moją samotną jaźń z wszechświatem, i wtedy w przestrzeń bezgraniczną marzeniem mknę skrzydlatem… I tak mi dobrze, cicho, słodko w objęciach mojej wizji sennej, która unosi mnie wraz z sobą w kraj jasny i promienny…