ประสบการณ์นรก-สวรรค์ | อุบาสิกาถวิล (บุญทรง) วัติรางกูล

ป้าชื่อถวิล นามสกุลเดิม บุญทรง ป้าหันมาสนใจเรื่องของพระพุทธศาสนาเมื่อปี ๒๕๐๗ โดยมีความเป็นมาดังนี้ ความจริงป้าสนใจเรื่องพุทธศาสนามาตั้งแต่อายุ ๙ ขวบ เวลานั้นเรียนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ ๔ ไม่ใช่เป็นเพราะสนใจหลักธรรมอะไร เวลานั้นอยู่ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่สอง ป้าได้อ่านพบเศษหนังสือพิมพ์ชิ้นหนึ่ง มีภาพผู้คนหนีลูกระเบิดเข้าไปอยู่ในบริเวณวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ข้อความในข่าวเขียนว่า แม่ชีวัดปากน้ำเหาะขึ้นไปปัดลูกระเบิดที่เครื่องบินข้าศึกมาโจมตีจุดยุทธศาสตร์ในกรุงเทพมหานคร ป้าอ่านข่าวแล้ว รู้สึกอัศจรรย์ใจมากว่า แม่ชีเหาะได้นี่ต้องมีวิชายอดเยี่ยม ไม่ได้นึกอยากเป็นแม่ชี แต่อยากเห็นแม่ชีที่เหาะได้คนที่เล่าไว้นั้น ทำไมถึงเก่งนัก จำไว้ได้แค่นั้น ครั้งที่สอง เวลานั้นอายุ ๑๔ ปี เรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๕ ของการศึกษาสมัยนั้น (เทียบได้กับวุฒิการศึกษาของมัธยมศึกษาปีที่ ๓ ในสมัยนี้) ได้เคยไปศึกษาอยู่ในสำนักแม่ชีแห่งหนึ่ง ได้ยินแม่ชีเล่าเรื่องการทำสมาธิของหลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ฝึกแล้วจะเห็นพระพุทธรูปอยู่ในตนเอง และสามารถไปดูวิมานเทวดานางฟ้าได้ ก็คิดในใจโยงเอาเองว่า หลวงพ่อองค์นี้คงเป็นครูของแม่ชีเหาะได้ ครูต้องเก่งกว่าลูกศิษย์แน่ๆ หากเมื่อไรเราโตขึ้น จะไปหาหลวงพ่อองค์นี้ ไปขอเรียนวิชาด้วย นี่เป็นเพราะสนใจเรื่องไปเที่ยวสวรรค์ได้ จึงจำชื่อของหลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ไว้ได้ไม่รู้ลืม หลังจากเรียนจบชั้นมัธยมศึกษา สอบไล่ได้เป็นที่หนึ่งของจังหวัด ได้รับทุนมาเรียนต่อในกรุงเทพฯ ยังคิดถึงเรื่องอยากไปหาหลวงพ่อวัดปากน้ำอยู่หลายครั้ง แต่ไม่ทราบว่าวัดอยู่ที่ไหน คิดว่าวัดปากน้ำ แปลว่าอยู่ทางจังหวัดสมุทรปราการ ซึ่งในสมัยนั้น ยังไม่มีทางรถยนต์ไปถึง ต้องเดินทางโดยรถไฟ ถ้าไปเช้า ตอนเย็นคงกลับไม่ทัน เพราะไม่ทราบว่าวัดปากน้ำอยู่ตรงไหนของจังหวัด จึงยังไม่มีโอกาสตามหาวัด กระทั่งเดือนมีนาคม ๒๕๐๒ มีผู้พาไปทำบุญที่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ รู้สึกดีใจมากจึงตามไป เมื่อไปถึงรู้สึกทั้งเสียใจและสุดแสนเสียดาย เพราะหลวงพ่อวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ ท่านเพิ่งจะมรณภาพไปเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ที่แล้วมา และวัดปากน้ำก็อยู่ในกรุงเทพฯ นี่เอง หมดวาสนาที่จะได้เป็นศิษย์ของท่าน จึงเลิกสนใจในพระพุทธศาสนา ครั้งที่สาม เมื่อเลิกสนใจพระพุทธศาสนา เพราะครูบาอาจารย์ที่ต้องการพบมรณภาพไปแล้ว ชีวิตไม่มีกัลยาณมิตรทางธรรม จึงพลาดพลั้งต้องแต่งงานมีครอบครัว มีลูกๆ เกิดมาเป็นภาระผูกพันเหนียวแน่น เมื่อเดือนสิงหาคม ปีพ.ศ.๒๕๐๗ ได้เดินทางไปยังจังหวัดเชียงใหม่ตามคำสั่งของทางราชการ ได้เจ็บป่วยอย่างกระทันหันในขบวนรถไฟขณะเดินทางไป เป็นไส้ติ่งอักเสบเฉียบพลัน อาการปวดรุนแรงสาหัสจนไม่สามารถขยับตัวได้ แม้แต่เปล่งเสียงพูดก็เจ็บร้าวไปทั่วทุกขุมขน รู้สึกเหมือนใกล้จะหมดสติ พลันนึกถึงข่าวหนังสือพิมพ์ที่เคยอ่านพบว่ามีสมภารของวัดแห่งหนึ่ง สามารถทำสมาธิถอดใจออกจากกายขณะผ่าตัดลำไส้ โดยไม่ต้องวางยาสลบ ขณะอ่านก็รู้สึกเพียงว่าพระภิกษุรูปนี้ท่านเก่ง คิดเพียงเท่านั้น แต่เมื่อกำลังเจ็บปวดถึงที่สุด หวนคิดถึงวิชาถอดใจกับกายออกจากกันของท่าน คิดได้ว่าต้องมีวิชานี้อยู่ในพระพุทธศาสนา จึงตั้งใจว่า หากรอดชีวิตครั้งนี้ไปได้ จะศึกษาพระพุทธศาสนา จะไปแสวงหาสถานที่เรียนวิชาถอดใจ เอาไว้สู้กับความตายให้ได้ เมื่ออธิษฐานด้วยกุศลจิต ก็มีปาฏิหาริย์เกิด บังเอิญมีผู้พบเห็นและให้ยาลมมารับประทาน จึงได้เรอเอาลมออกมาจากท้อง ทำให้อาการปวดทุเลาลง และไปผ่าตัดที่โรงพยาบาลที่จังหวัดเชียงใหม่ได้ทัน นับแต่นั้นก็เริ่มสนใจพระพุทธศาสนา เริ่มด้วยการซื้อหนังสือ และตำรามาอ่าน เนื่องจากลูกๆ ยังเล็กทั้ง ๓ คน ไม่มีเวลาว่างไปตามวัดต่างๆ อีกทั้งยังไม่มีวัดใดที่รู้สึกเลื่อมใสเป็นพิเศษ เมื่ออ่านหนังสือธรรมะมากขึ้นหลายสิบเล่ม ศรัทธาในเรื่องการปฏิบัติธรรมจึงเกิด แรกๆ พยายามฝึกปฏิบัติเองตามตำรา แต่ต่อมาลูกๆ โตขึ้นบ้าง จึงไปวัดต่างๆ ตามโอกาส และทดลองปฏิบัติธรรมอยู่ ๔ แห่ง ๔ แบบ ได้ผลสำเร็จแค่เพียงใจสงบ และเห็นภาพทะลุฝาเป็นบางครั้งบางคราว ไม่แน่นอน จนกระทั่งปี พ.ศ.๒๕๑๑ เพื่อนของน้องชายชื่อคุณเผด็จ ผ่องสวัสดิ์ (ต่อมาได้อุปสมบทเป็นพระภิกษุประจำที่วัดพระธรรมกาย ปัจจุบันเป็นที่ พระภาวนาวิริยคุณ) มาเยี่ยมที่บ้าน และได้ชวนไปวัดปากน้ำ ภาษีเจริญ คุณเผด็จใช้คำพูดชักชวนที่เป็นปาฏิหาริย์อย่างยิ่ง ฟังแล้วจับใจสว่างไสว และมีความรู้สึกดีใจเป็นที่สุด คือคุณเผด็จพูดด้วยข้อความว่า "พี่ไปกับผมดีกว่า ไปปฏิบัติธรรมชนิดที่ทั้งรู้ ทั้งเห็น" คำว่าทั้งรู้ ทั้งเห็น เป็นคำอธิบายธรรมปฏิบัติที่กระจ่างแจ้ง และนั่นเป็นเหตุให้ป้าได้ไปพบและได้เป็นศิษย์คุณยายอาจารย์อุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง และหลวงพ่อธัมมชโย (ปัจจุบันเป็นที่ พระราชภาวนาวิสุทธิ์) เท่าที่เล่ามาแต่ต้น จะเห็นได้ว่า ป้าสนใจเรื่องศาสนามาแต่เล็ก เพราะเรื่องปาฏิหาริย์แท้ๆ ไม่ว่าจะเป็นแม่ชีเหาะได้ หลวงพ่อวัดปากน้ำ สอนไปเที่ยวสวรรค์ได้ เรื่องพระภิกษุถอดกายกับใจออกจากกันได้ เหล่านี้เป็นต้น นึกย้อนหลังในอดีตแล้ว รู้สึกขอบใจหนังสือพิมพ์ในครั้งนั้นจริงๆ ทำไมจึงมีสติปัญญาเฉลียวฉลาด มีวิจารณญาณเลือกเอาข่าวดีๆ มีประโยชน์ เสนอให้ประชาชนทราบ ก่อให้เกิดศรัทธาในพระพุทธศาสนาได้ อุบาสิกาถวิล (บุญทรง) วัติรางกูล อดีตอาจารย์ใหญ่โรงเรียนประถมนนทรีวิทยา ผู้ทรงคุณวุฒิด้านปริยัติ และปฏิบัติธรรม