ZOLAR - Strachy

Zgubiłem ścieżkę pośród drzew, Choć znałem każdy stary dąb. Za plecami słyszę śmiech, A przecież jestem tutaj sam. Coś depcze liście za mną tuż, Choć nie widziałem żadnych stóp. nie wołam już, Oszczędzam głos Bo coś w tym lesie, zna mój los. Most skrzypi cicho pod stopami, Choć wiatr od dawna przestał wiać. Nie patrzę w wodę pod nogami, Bo jest tam coś , co dobrze znam. Ktoś szepcze z głębi imię me, Jakby znał każdy dawny grzech. Przyspieszam krok, większe serca bicie Lecz to wyczuwa strach. Nigdzie się nie ukyję. Mróz namalował na szybach wzory, Gdy poszedłem sprawdzić stary chlew. Zwierzęta milczą dziś inaczej, Jakby czekały właśnie mnie. I wtedy z ciemnej części stajni Usłyszałem spokojny głos: Czekałem długo na Ciebie w ciemności, A przecież nie tak przyjmuje się gości. Budzę się nagle pośród ciszy, Choć nie pamiętam żadnych snów. wstrzymuję oddech, nadstawiał uszy, Bo czuję czyjąś obecność tu. Nie widzę twarzy siedzącej w kącie, Lecz wiem, że prosto we mnie patrzy I modlę się tylko nie przytomnie, Niech wschód pojawi się na mej twarzy.