SAVE ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ – LOST BODIES – ΠΡΩΤΟ ΧΕΛΙ – ΠΡΟΣΦΥΓΙΚΑ – 12.06.2026!

Θέλω τώρα, μέσα από την εμπειρία μου, να γράφω μια παραπάνω κουβέντα για τις κοινότητες κοινού σκοπού. Κυρίως γι' αυτές που αντιστέκονται στον ατομικισμό της σημερινής κοινωνίας. Τις συλλογικότητες της αντίστασης. Σε αυτές οι άνθρωποι συχνά αλληλοαποκαλούνται «σύντροφοι». Μια λέξη με βαθύ νόημα που έχει κάπως ξεθωριάσει. Κυριολεκτικά σημαίνει «αυτοί που τρώνε μαζί», που μοιράζονται το φαΐ. Χρειάζεται να γυρίζουμε συχνά σε αυτό το αρχικό νόημα της λέξης. Η μοιρασιά του φαγητού δεν είναι καθόλου λίγο πράγμα. Μια από τις πιο σημαντικές καθημερινές απολαύσεις γίνεται ακόμα απολαυστικότερη όταν την μοιράζεσαι. Δε θα σου κρύψω ότι και σε αυτές τις συλλογικότητες υπάρχουν άνθρωποι που τις βλέπουν επιφανειακά, κάπως σαν χόμπι. Ακόμα και καριερίστες θα βρεις, όμως, και αληθινούς συντρόφους, πραγματικά αλληλέγγυους και συντροφικούς. Υπάρχει μια διαφορά μεταξύ συλλογικοτήτων τη αντίστασης και κοινοτήτων-χόμπι, όπως μια ομάδα χορού ή ποδοσφαίρου. Στα χόμπι συμμετέχουν άνθρωποι εξαιτίας ατομικού ενδιαφέροντος (ή συμφέροντος) κι είναι ακούς εστιασμένοι σε αυτό. Έχουν βέβαια, συνήθως, τη διάθεση να γνωρίσουν άλλους ανθρώπους με κοινά ενδιαφέροντα, καθώς και να βιώσουν την αίσθηση του ανήκειν. Όμως, στις συλλογικότητες της αντίστασης κυριαρχεί η διάθεση προσφοράς αλληλεγγύης. Αυτό κάνει το νοιάξιμο για τον άλλο άνθρωπο ως όλον, και όχι μόνο λόγω κάποιου κοινού ενδιαφέροντος, περισσότερο πιθανό. Εγώ συμμετείχα σε έξι επτά τέτοιες κοινότητες. Κάποιες από αυτές ήταν αμιγώς πολιτικές. Κάποιες άλλες, όπως η Ανοιχτή Ορχήστρα, σύλλογος γονέων, η ομάδα καρκινοπαθών ΚΕΦΙ (ναι, θεωρώ και αυτές κοινότητες αντίστασης) δεν είχαν αμιγώς πολιτικό χρώμα. Είχαν όμως τη διάθεση προσφοράς και αλληλεγγύης σε πρώτο πλάνο. Όπως λέει μια μαμά από τον σύλλογο: «Το κάνουμε για τα παιδιά μας». Και συμπληρώνει: «Νιώθω ότι βρήκα σε σας πραγματικούς φίλους, που νοιαζόμαστε αλληλοβοηθιόμαστε και έχουμε αλληλεγγύη». Αυτό για μένα είναι μια κοινότητα αντίστασης, Στέλιο μου. και αξίζει. Πραγματικά. Άνθρωποι, ή μάλλον σύντροφοι, από όλες αυτές τις κοινότητες αντίστασης, με στήριξαν ιδιαίτερα στην περίοδο της ασθένειάς μου. Μετά την οικογένεια και τους φίλους μου ήταν κι αυτοί δίπλα μου, από μακριά και από κοντά, με κάθε τρόπο. Άλλοι στέλνοντάς μου μηνύματα ή βιβλία, άλλες φτιάχνοντάς μου μια ζωγραφιά, άλλοι με ένα λουλούδι, ένα βλέμμα, ένα τηλέφωνο, κάνοντάς μου παρέα, μιλώντας ακατάπαυστα ή μεταφέροντας με στο νοσοκομείο, όταν εγώ δεν μπορούσα. Κι ακόμα, με υποστήριξαν όλοι και όλες για να βγει αυτό το βιβλίο. Τους ευγνωμονώ. Μέσα από την καρδιά μου. Να σου εκμυστηρευτώ κάτι: θα ήθελα να δημιουργήσουμε κάπου, με ανθρώπους που μοιραζόμαστε, αυτή την κοινή διάθεση, μια κοινότητα αλληλεγγύης και κοινοκτημοσύνης. Μια νησίδα, ένα «γαλατικό χωριό». Μια κοινότητα που να μοιράζεται αλλιώς, να μαθαίνει και να δημιουργεί αλλιώς, να συνδέεται και να ζει αλλιώς. Κρίσιμα ερωτήματα: Μπορεί να έχει την απαραίτητη αυτονομία, σε αγαθά και δομές; Να αντιστέκεται στην επίθεση των αντιπάλων και να αλληλεπιδρά έξυπνα με το κυρίαρχο σύστημα. Να διαθέτει την κατάλληλη πορώδη οχύρωση, για να διατηρεί τον τρόπο ζωής της και να παραμένει ταυτόχρονα ανοιχτή στην συμπερίληψη άλλων ανθρώπων; Να εμβαθύνει τις σχέσεις και την αντίσταση και να μεγαλώνει ταυτόχρονα; Είναι μια πρόταση μάλλον ουτοπική. Ίσως απλώς σκιαγραφώ μια συλλογικότητα όπως την ονειρεύομαι. Ο αγώνας μέσα από οργανωμένες συλλογικότητες για την ανατροπή αυτού του άδικου, θανατολάγνου συστήματος, που έχει τόσο μεγάλη δύναμη, δεν είναι σε μεγάλο βαθμό ουτοπικός; Ας επιστρέψουμε στις υπαρκτές κοινότητες. Σε αυτές μπορείς να δοθείς όσο θέλεις και νιώθεις καλά, Στέλιο μου. Μόνο ένας νόμος: Μακριά από κοινότητες-συμμορίες του θανάτου. Όσες βάζουν σκοπό να κάνουν κακό σε πλάσματα, ανθρώπινα ή μη, που θεωρούν κατώτερα. Η όσες στριφογυρίζουν γύρω από θανατηφόρους εθισμούς. Οι κοινότητες της Ζωής είναι δίκτυα αγκαλιάς ανθρώπων που μπορούν να σε βοηθήσουν. Στην καλύτερη περίπτωση με αλληλέγγυες πράξεις. Ενίοτε, απλά και μόνο, στην αίσθηση ότι κάπου ανήκεις. Ότι κάπου είναι το σπίτι σου, ή μάλλον ότι έχεις πολλά σπίτια. Σπίτια που αισθάνεσαι άνετα να υπάρχεις, να συνδέεσαι, να μοιράζεσαι. Γι' αυτό αξίζουν. Πραγματικά αξίζουν. Με αγάπη, ο μπαμπάκης σου –Γιάννης Μπρούζος: Τι Πραγματικά Αξίζει / 24 Γράμματα στον Γιο Μου Περισσότερα για τους Λόst τσεκάρετε: You tube:    / lostbodies   Facebook: https://web.facebook.com/profile.php?... 📷 Photoz: https://www.flickr.com/photos/2165518... Περισσότερα για τα Προσφυγικά τσεκάρετε: WS: https://saveprosfygika.gr/ Insta:   / saveprosfygika   FB: https://web.facebook.com/profile.php?... X: https://x.com/saveprosfygika