ประวัติอาสนวิหารพระมารดานิจจานุเคราะห์อุดรธานี

ประวัติความเป็นมาอาสนวิหารพระมารดานิจานะเคราะห์ อุดรธานี เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ 1953 สี่จังหวัดทางภาคอีสาน ได้แก่ อุดรธานี ขอนแก่น หนองคาย เลย ได้แยกออกจากอัครสังฆมณฑลท่าแร่-หนองแสงมาตั้งเป็นสังฆมณฑลใหม่ชื่อว่า “สังฆมณฑลอุดรธานี”ภายใต้การปกครองของพระสงฆ์คณะพระมหาไถ่โดยมีคุณพ่อ คลาเรนซ์ เจมส์ ดูฮาร์ดเป็นประมุขสังฆมณฑลอุดรธานีเมื่อวันที่ 4 ธันวาคม ค.ศ.1953 คริสตชนสังฆมณฑลอุดรธานีตั้งแต่แรกเริ่ม เป็นชาวเวียดนามและชาวไทย (ส่วนใหญ่เป็นชาวเวียดนาม) ประมาณ 3,000 คนเท่านั้น โดยคริสตชนชาวเวียดนามอยู่ในตัวจังหวัดอุดรธานี คริสตชนชาวไทยอยู่บ้านโพนสูง อำเภอบ้านดุง จังหวัดอุดรธานี เมื่อก่อตั้งสังฆมณฑลอุดรธานีในระยะแรกเริ่ม พระคุณเจ้าดูฮาร์ด ได้จัดซื้อที่ดิน 3 แปลง โดยการช่วยเหลือของคุณพ่อ คารโสรินทร์เพื่อเริ่มต้นบุกเบิกงานอภิบาล คือ 1.ที่ดินที่บ้านจิกเพื่อทำการสร้างวัดพระมารดานิจานุเคราะห์ ถือได้ว่าเป็นอาสนวิหารหลังแรกของสังฆมณฑลอุดรธานี อีกทั้งยังเป็นศูนย์กลางของสังฆมณฑลอุดรธานี 2.ที่ดินทางไปจังหวัดหนองคาย เพื่อทำการสร้างโรงเรียนดอน บอสโกวิทยา เปิดรับนักเรียนชาย ดำเนินการบริหารโดย นักบวชชายคณะซาเลเซียน 3.ที่ดินทางไปจังหวัดสกลนครจำนวน 57 ไร่ เพื่อทำการสร้างโรงเรียนเซนต์เมรี่ เปิดรับนักเรียนหญิง และยังเป็นสถานที่รับเลี้ยงเด็กกำพร้าตลอดจนสถานฝึกอาชีพสำหรับเด็กยากจน ดำเนินการบริหารโดย นักบวชหญิง คณะธิดาแม่พระองค์อุปถัมภ์หรือคณะซาเลเซียน เมื่องานอภิบาลเจริญรุ่งเรืองขึ้นสังฆมณฑลอุดรธานีจึงได้สร้างอาสนวิหารแห่งใหม่ในสถานที่แห่งใหม่แทนอาสนวิหารเดิมที่บ้านจิก คือ “อาสนวิหารพระมารดานิจานุเคราะห์” โดยมี บราเดอร์คอร์เนเลียส แห่งคณะพระมหาไถ่ เป็นผู้ดำเนินการก่อสร้าง จนแล้วเสร็จในปี ค.ศ.1968 โดยรู้จักกันในชื่อว่า “โบสถ์เซนต์เมรี่” หรือ “วัดเซนต์เมรี่”นั่นเอง