[Açıklama] Jungkook ile hayal et | Zoraki Evlilik (1. Bölüm)

Ders bitiminde fakülteden çıkmış kampüste kendi kendime dolaşmaya başladım. Üniversiteye yeni başlamıştım ve alışmak oldukça zordu. Kampüsün dışını gezerken telefonum çalmaya başlayınca elimi cebime atıp çıkardım. Ah yine mi? "Parayı hazırlamadın mı daha?" Yine aynı konu. Ben nasıl bir şeyin içine düşmüştüm böyle? "Size söylemiştim. Şu an zaten paraya ihtiyacım var. Yeterince borcum da var. Şu an size o parayı asla bulamam. İş arıyorum zaten. Çalışınca paranızı vereceğim size" Dedim. "Sana son kez söylüyorum. Parayı iki gün içinde denkleştir ve getir." Ardından suratıma kapanan bir telefon. Ne yapacaktım? Şimdi olay şöyleydi; Yoksul bir ailenin kızıydım. Ama derslerde ve okulda oldukça başarılı bir öğrenciydim. Ve de en iyi üniversitelerinden birini kazanmayı başarmıştım. Ama sorun şuydu ki benim evim Busan'dayken, kazandığım üniversite de Seul'deydi. Bunun için paraya ihtiyacım vardı. Çünkü başka şehirde tek başıma olduğum için ev tutmalıydım. Aynı zamanda diğer ihtiyaçlar da vardı. Bu sebeple ailemi zor durumda bırakmamak için borç edinmiştim. Eğer işler yolunda ilerleseydi üniversiteyi okurken aynı zamanda bir iş bulup çalışacaktım. Bu şekilde hem borcumu ödemiş olacaktım hemde kendimi geçindirecektim. Ama işler istediğim gibi ilerlememiş iş bulamamıştım bir türlü. Bu yüzden de borcumu ödemem gereken sürede ödeyememiştim ve şu an zor durumdaydım. Parayı hemen ödememi istiyorlar, ödemediğim süre boyunca da üstüne faiz ekliyorlardı. Ben bu bataklıktan nasıl çıkacağımı düşünürken tekrardan telefonum çalmıştı. Kim olduğuna bakınca yine arayanın Jeon Jungkook olduğunu gördüm. "Eun Hee, parayı acilen ödemen lazım." Az önce yine arayıp aynı şeyi söylememiş miydi neden şimdi yine arıyordu. "Bakın bay Jeon. Size nasıl bir durumda olduğumu söylediğimi hatırlıyorum. Neden beni birazcık olsun anlamıyorsunuz?" Ayrıca adam kockoca şirketin sahibiydi benim ona vereceğim para ona ne şekilde gerekliydi ki. . "Tamam, söyle yapalım o zaman," diyip sıkıntılı bir nefes verdi. "Sen bana konum at bu konuyu yüzyüze konuşalım." Cidden nasıl bir şeyin içine düşmüştüm ben böyle? Bu durumdan nasıl kurtulacaktım. "Bay Jeon, yeni bir şehirde yeni bir okuldayım. Hâlâ uyum sağlamaya çalışıyorum ben buraya. Görüşmemize gerek yok. Bana biraz daha zaman tanısanız ben halladeceğim." "Eun Hee, nesini anlamıyorsun? Başka söylemek istediklerim de var. Hemen bu konuya açıklık getirmek istiyorum. Ayrıca değerlendirebileceğin güzel bir teklif de sunuyor olacağım." "Peki bay Jeon, peki," derin bir nefes verdim. "Nasıl istiyorsanız öyle olsun. Konum atıyorum." Dedikten hemen sonra bir şey demesini beklemeden telefonu kapattım. Konumu gönderdikten sonra kendimi bir banka atıp başımı ellerimin arasına aldım. Hayatım iyice bir çıkmaza ilerliyordu. Daha iyisini yapmaya çalıştıkça daha da batırıyordum. Ailemi zor durumda bırakmak istemezken kendim bir çukura saplanmıştım. Sadece okumak ve kendi ayaklarım üzerinde durabilmek istemiştim. İşler ne zaman bu kadar sarpa sarmıştı? Ülkede artan işsizlik oranı benim de başımı yakmıştı. Neresi kabul ederdi ki beni? Hemde henüz acemi bir öğrenciyken? Bunları düşündükçe daha fazla kafayı yiyecek gibi olurken saçlarımı çekiştirdim. Düşüncelerimi bastırmaya çalışırken daha da fazla düşünmeyi bırakmalıydım. Tamam sakinim. Sakinim. Elbet bir şeyler yoluna girecektir. Hem daha o Jeon bozuntusunun vereceği bir teklif vardı. Umarım vereceği o teklif bir şeyleri yoluna koymaya yarayacak bir şeydir. Yoksa delirmeme ramak kalmıştı. Bir süre daha oturduktan sonra tekrardan telefonum çalmıştı. Büyük bir sıkılmışlıkla telefon ekranını yüzümün hizasına getirdim. Tahminlerim doğru çıkmış arayan oydu. Gelmiş olmalıydı. Kalkıp okulun çıkışına doğru yürürken telefonu açıp kulağıma götürdüm. "Çıkışın orada bekliyorum." "Tamamdır" deyip telefonu kapattım. Hızlı adımlarla çıkışa doğru yürümeye devam ettim. Çıkışa geldiğimde sokağın başında onu görünce adımlarımı yavaşlattım. Elinde telefonu karşı tarafa odaklanmıştı. Yaklaştığımda gözleri beni buldu. Evet daha önce birbirimizi yüzyüze görme şansımız olmuştu. "Ne söyleyeceksiniz biraz çabuk olun dersim başlayacak." Deyip hemen konuya girmesini sağladım. "İkimiz için de oldukça cazip bir teklifle geldim. Babamın bu aralar bana bu konudaki baskısı arttı. Şirketin tek varisi olan benim hemen evlenmemi istiyor." Kaşlarımı çatarak, "Bunum benimle ne gibi bir ilgisi var?" Diye sordum. Bana aldırış etmeden anlatmaya devam etti. "Ama ben bunu istemiyorum. Sürekli beni zorla evlendirme çabalarına giriyor. Hemde kendisinin istediği biriyle. Bu yüzden de onu bir süre susturmak için anlaşmalı evlilik yapmaya karar verdim." "Beni ilgilendiren kısmı anlayabilmiş değilim hâlâ." Bana bunları neden anlatıyordu ki? Babası ile onun sorunuydu bu. "Bunun üzerime aklıma sen geldin." Ne!? "Ne? Anlayamadım?" "Yani diyorum ki benimle bir süreliğine anlaşmalı evlilik yap. Babamı bir süreliğine susturabilmek için. Senin de yararına olacağını düşündüm." Ne?