გალაკტიონი - მე და ზამბახი & ბესიკი - ბულბული მოდის მწუხარებით

ბნელ ღამის დროს წყნარი ძილი რომ ეწვევა თეთრ ზამბახებს, მათ ნარნარი მთის ნიავი უალერსებს, აცახცახებს. დასჩურჩულებს: სიზმრად ვნახე, თქვენი სახე მომხიბლავი, და მოფრენა განვიზრახე, გენაცვალოთ ჩემი თავი! მზეს ნუ ელით... დღე დიდია, სიზმარს უნდა ყურისგდება, ხანმოკლეა ეგ სიზმარი, გაკოცებს და გაფრინდება. გაფრინდება... მერე ცეცხლის მზე ამოვა, დღე მწვავდება და გგონია, თითქო იგი არასდროს არ გათავდება! მეც, მეც ასე მიჩურჩულებს იდუმალი ფიქრთა გროვა, დავივიწყო, ვინაც ჩემში გრძნობათ ცეცხლი ამოსწოვა, მაგრამ მაინც ჩემი სული, ვით ზამბახი მინდორ-ველის, მზის ამოსვლას უდარაჯებს და სიყვარულს ელის, ელის. ბულბული მოდის მწუხარებით, ცრემლის დენითა - ვეჭვობ, მებაღეს დაუტუქსავს ცეცხლმოდებითა: ბულბულო, გადი ამ ბაღიდამ შენის ნებითა, თორემ კრაზანა შენ დაგჩაგრავს ყოვლის გზებითა! წადი, ბულბულო, შენ მებაღეს შეჰფიცე სჯული, კრაზანს ევედრე, მოგიტეოს დანაშაული; ნარგისთან კაცი გააგზავნე: სრულ ჰქნან აღთქმული, მებაღესთანაც დაგეხმაროს ვარდის ენითა. ადექ, ბულბულო, ვარდის სიტყვით მებაღე ნახე - თუ წყრომით იყოს, თავი მოიკალ, კარს დაემარხე; ეგების ბაღში შეგიყვანოს, ნარგიზი ნახე: კოკობი ვარდი არ მიგიღებს თავის ნებითა! სიკვდილო, მოდი, მიიბარე ბულბულის სული! მებაღემ დასწყლა და დაჰკოდა ბულბულის გული! მკვდარი მიჯნური, მოდი, მნახე, ჩამიდგი სული, თუ გინდ მიწასაც მიმაბარე მოყვრის ენითა!