آتشی در سینه دارم جاودانی ...

شعر تصنیف آتش جاودان ساخته استاد مرتضی نی داوود آتشی در سینه دارم جاودانی عمر من مرگی است نامش زندگانی رحمتی كن كز غمت جان می‌سپارم بیش از این من طاقت هجران ندارم كی نهی بر سرم پای ای پری! از وفاداری شد تمام اشک من بس در غمت كرده‌ام زاری نوگلی زیبا بود حُسن و جَوانی عطر آن گُل رحمت است و مهربانی ناپسندیده بود دل شكستن رشته الفت و یاری گسستن كی كنی ای پری! ترک ستم‌گری می‌فكنی نظری آخر به چشم ژاله بارم گرچه ناز دلبران دل تازه دارد ناز هم بر دل من اندازه دارد هیچو گَه ترحمی نمی‌كنی بر حال زارم جز دمی كه بگذرد كه بگذرد از چاره كارم دانمت كه بر سرم گذر كنی به رحمت اما آن زمان كه بر كشد گیاه غم سر از مزارم