เพลง: เกิดแก่เจ็บตาย ศิลปิน: กะปิ (KAPI) คำร้อง/ทำนอง: ภูษิต ธรรมดา

ตั้งแต่วันที่ลืมตาดูโลก มีลมหายใจและมีจิตวิญญาณ เริ่มต้นเดินทางบนเส้นทางชีวิต ที่มีทั้งสุขและทุกข์สลับกันไปมา เติบโตขึ้นมาได้เพราะความรักและการดูแล ผ่านวันเวลามากมายทั้งดีและร้าย คิดว่าชีวิตจะดำเนินต่อไปเรื่อยๆ เหมือนสายน้ำที่ไหลไม่หยุดหย่อน แต่เมื่อเวลาผ่านไปนานเข้า เริ่มเห็นความจริงที่ซ่อนอยู่ เริ่มรู้ว่าสิ่งใดก็ตามที่เกิดขึ้น ย่อมต้องมีวันที่เปลี่ยนแปลงและจบสิ้นลง เห็นคนที่เรารักค่อยๆ เติบโต และค่อยๆ แก่เฒ่าลงไปตามวันเวลา เห็นผิวพรรณที่เคยสวยงาม ค่อยๆ มีรอยย่นและจางหายความสดใส เห็นร่างกายที่เคยแข็งแรง ค่อยๆ อ่อนแอลง และเจ็บป่วยได้ง่ายขึ้น ทุกคนพยายามรักษา พยายามยื้อยุด พยายามให้ตัวเองและคนอื่นอยู่นานที่สุด แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรดีแค่ไหน ก็ไม่อาจหยุดยั้งการเดินหน้าของเวลา และไม่อาจเปลี่ยนแปลงสิ่งที่เป็นกฎเกณฑ์ของโลกนี้ได้เลย ใครบอกว่าชีวิตนี้ยาวนาน ใครบอกว่าสิ่งที่มีอยู่จะอยู่กับเราไปตลอดกาล เมื่อมองย้อนกลับไปในสิ่งที่ผ่านพ้นมา จึงรู้ว่าทุกอย่างเป็นเพียงชั่วคราว ทุกสิ่งที่เกิดขึ้น ทุกสิ่งที่เรามี และทุกคนที่เรารัก ล้วนมีวันที่ต้องจากกัน และสิ่งที่ทุกคนต้องพบเจอ ไม่ว่าจะยากจนหรือร่ำรวย ไม่ว่าจะมีอำนาจหรือไร้ค่า ก็คือสี่สิ่งนี้ ที่เป็นสัจธรรมที่ไม่มีใครปฏิเสธได้ เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต เป็นสิ่งที่ทุกคนต้องผ่านพ้น ไม่มีใครได้ยกเว้น ไม่มีใครหลีกหนีไปได้ เราเกิดมาพร้อมกับเสียงร้องไห้ เติบโตและแก่เฒ่าไปพร้อมกับเวลา เจ็บป่วยทรมานทั้งกายและใจ และสุดท้ายก็ต้องจากไปตามวาระ ไม่มีอะไรที่เราครอบครองได้จริง ไม่มีใครที่เราจะอยู่ร่วมกันตลอดไป เราเพียงแค่เดินทางผ่านมา และมีเวลาเพียงชั่วครู่ เพื่อทำสิ่งที่ควรทำ และสร้างสิ่งที่มีค่า ก่อนที่จะต้องเดินทางกลับไป ในท้ายที่สุดของชีวิต เคยเสียใจเมื่อคนที่รักจากไป เคยร้องไห้เมื่อสูญเสียสิ่งที่มีค่า เคยทุกข์ใจเมื่อร่างกายไม่สบาย และเคยเศร้าเมื่อเห็นตัวเองเปลี่ยนแปลงไป แต่เมื่อคิดให้ลึกซึ้งพอ จึงเริ่มเข้าใจและยอมรับว่า ทั้งหมดนี้คือสิ่งที่ต้องเป็น เราไม่สามารถเลือกได้ว่าจะเกิดมาหรือไม่ เราไม่สามารถหยุดแก่และหยุดเจ็บได้ และเราไม่สามารถหลีกเลี่ยงวันที่จะต้องจากไปได้ สิ่งที่เราทำได้เพียงอย่างเดียว ก็คือใช้เวลาที่มีอยู่ ให้คุ้มค่าที่สุด รักคนที่อยู่เคียงข้าง ดูแลตัวเอง และทำความดี เพื่อเป็นสมบัติติดตัวไปในทุกที่ที่จะเดินทางต่อ เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นเรื่องธรรมดาของชีวิต เป็นสิ่งที่ทุกคนต้องผ่านพ้น ไม่มีใครได้ยกเว้น ไม่มีใครหลีกหนีไปได้ เราเกิดมาพร้อมกับเสียงร้องไห้ เติบโตและแก่เฒ่าไปพร้อมกับเวลา เจ็บป่วยทรมานทั้งกายและใจ และสุดท้ายก็ต้องจากไปตามวาระ ไม่มีอะไรที่เราครอบครองได้จริง ไม่มีใครที่เราจะอยู่ร่วมกันตลอดไป เราเพียงแค่เดินทางผ่านมา และมีเวลาเพียงชั่วครู่ เพื่อทำสิ่งที่ควรทำ และสร้างสิ่งที่มีค่า ก่อนที่จะต้องเดินทางกลับไป ในท้ายที่สุดของชีวิต ตอนนี้เมื่อมองคนอื่นและมองตัวเอง ไม่รู้สึกตื่นตระหนกหรือเศร้าโศกเหมือนเมื่อก่อน เพียงแต่รู้สึกสงบและรู้สึกขอบคุณ ขอบคุณที่ได้เกิดมา ขอบคุณที่ได้พบเจอทุกสิ่งทุกอย่าง และขอบคุณที่ได้เรียนรู้ความจริงที่ยิ่งใหญ่นี้ ชีวิตอาจจะสั้น และอาจจะมีความทุกข์มากมาย แต่มันก็ยังมีความสุข มีความรัก และสิ่งที่สวยงามมากมาย ให้เราได้สัมผัสและเก็บเกี่ยว และเมื่อวันหนึ่งที่เวลาของเราจะหมดลง เราจะเดินไปอย่างสงบ ด้วยความรู้สึกที่ว่า เราได้ทำหน้าที่ของเราให้ดีที่สุดแล้ว เกิด แก่ เจ็บ ตาย เป็นสิ่งที่อยู่คู่กับเรา ตั้งแต่ก้าวแรกจนถึงก้าวสุดท้าย มันไม่ใช่สิ่งที่น่ากลัว หรือสิ่งที่ควรจะเศร้าใจ แต่มันคือสิ่งที่ทำให้เรารู้ค่าของเวลา รู้ค่าของคนที่เรารัก และรู้ค่าของทุกสิ่งที่มีอยู่ในมือ เราเดินทางผ่านโลกนี้เพียงชั่วคราว แต่สิ่งที่เราสร้างขึ้น และความรักที่เราให้และได้รับ จะยังคงอยู่ต่อไป แม้ว่าร่างกายของเราจะไม่อยู่แล้วก็ตาม และนั่นคือสิ่งที่มีค่าที่สุด ที่เราสามารถทิ้งเอาไว้ให้โลกนี้ได้ #เพลงใหม่ #เพลงธรรมะ #เพลงเศร้า #เกิดแก่เจ็บตาย