Περιήγηση στους Λιγκιάδες καί στα Κεντρικά Ζαγοροχώρια Κουκούλι Τσεπέλοβο Καπέσοβο Βραδέτο 24/08/25.

Περιήγηση στους Λιγκιάδες καί στα Κεντρικά Ζαγοροχώρια Κουκούλι Τσεπέλοβο Καπέσοβο Βραδέτο 24/08/25. Οι Λιγκιάδες είναι ένα απο τα Ζαγοροχώρια και βρίσκεται στη νότια πλαγιά του όρους Μιτσικέλι, κοντά στα Γιάννενα. Διαθέτοντας πανέμορφη θέα προς την πόλη, τη λίμνη Παμβώτιδα με το νησάκι της και τις απέναντι κορυφές του όρους Τόμαρος. H φράση «συνωκίσθησαν εις τα νυν χειμερινά του χωρίου οικήματα» αποδεικνύει ότι υπήρχαν δύο οικισμοί, οι Άνω (1150μ) όπου έμεναν το καλοκαίρι και οι Κάτω (940μ) Λιγκιάδες όπου έμεναν τον χειμώνα και όπου τελικά αναπτύχθηκε το χωριό. Υπήρξε ανέκαθεν κτηνοτροφικό χωριό με τα κοπάδια του να είναι ελευθέρας βοσκής στις πλαγιές του Μιτσικελιου φέρνοντας τους κατοίκους σε άμεση αντιπαράθεση με την άγρια πανίδα του βουνού (λύκοι, αρκούδες). Στις Λιγκιάδες θα συναντήσετε την μονή του Αγίου Γεωργίου η οποία ήταν σπουδαίο πνευματικό κέντρο της Ηπείρου τον 17ο αιώνα. Ιδρυτής της θεωρείται ο λόγιος και κληρικός Βησσαρίων Μακρής, ο οποίος πέθανε στη μονή το 1699. Ο οικισμός των Λιγκιάδων έχει χαρακτηριστεί παραδοσιακός, έχει περίπου 100 κατοίκους και απέχει συνολικά 12 χλμ. από τα Γιάννενα.Το μαρτυρικό χωριό των Λιγκιάδων κατά την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου πολέμου καταστράφηκε ολοσχερώς και ξαναχτίστηκε μερικά χρόνια αργότερα στην ίδια θέση. Στις 3 Οκτωβρίου του 1943 Γερμανοί στρατιώτες μετέβησαν στο χωριό, όπου και εκτέλεσαν 92 κατοίκους σε αντίποινα για την δολοφονία γερμανού αξιωματούχου από τις δυνάμεις του ΕΔΕΣ. Mαρτυρικό χωριό Οι Λιγκιάδες υπήρξαν τόπος θηριωδίας από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στις 1 Οκτωβρίου 1943, ένας Γερμανός αξιωματικός έπεσε σε ενέδρα ανταρτών κοντά στους Λιγκιάδες, καθώς επέστρεφε από γλέντι στην Πρέβεζα, και σκοτώθηκε. Η αντίδραση του διοικητή του ήταν άμεση και σκληρή, διατάσσοντας εκδίκηση εις βάρος των αθώων κατοίκων του χωριού. Στις 3 Οκτωβρίου, έξι καμιόνια της Μεραρχίας Εντελβάις εισέβαλαν στους Λιγκιάδες, καίγοντας σπίτια και σκοτώνοντας όσους κατοίκους δεν πρόλαβαν να φύγουν. Η βαρβαρότητα των Γερμανών δεν έκανε διακρίσεις, και ανάμεσα στα 82 θύματα βρίσκονταν 34 παιδιά και μωρά, 37 γυναίκες και 11 ηλικιωμένοι. Το Καπέσοβο είναι χωριό του Ζαγορίου, ανήκει διοικητικά στον Δήμο Ζαγορίου ενώ έως το 2010 υπαγόταν στον Δήμο Τύμφης. Απέχει 43 χιλιόμετρα από τα Ιωάννινα. Το Καπέσοβο βρίσκεται σε μικρή απόσταση από το φαράγγι του Βίκου, όπου από ορισμένα σημεία του χωριού η θέα προς αυτό είναι πανοραμική. Αξιοσημείωτο είναι και το πετρόκτιστο μονοπάτι που συνδέει το Καπέσοβο με το γειτονικό Βραδέτο (σκάλα Βραδέτου). Τον 17ο και 18ο αιώνα πολλοί Καπεσοβίτες διακρίθηκαν ως αγιογράφοι (μπογάδες στην τοπική διάλεκτο) και ξυλογλύπτες και πολλές από τις εκκλησίες του Ζαγορίου και γενικότερα της Ηπείρου διακοσμήθηκαν από έργα εντόπιων τεχνιτών. Από το χωριό κατάγονται και οι ευεργέτες Κωνσταντίνος και Παύλος Πασχάλης, οι οποίοι ίδρυσαν με δικές τους δαπάνες την Πασχάλειο σχολή (ιδρύθηκε το 1861), όπου φιλοξενεί σήμερα ένα από τα τρία πρωτότυπα έντυπα της Χάρτας του Ρήγα Φεραίου. Σήμερα το χωριό διατηρεί την παραδοσιακή ζαγορήσια αρχιτεκτονική, ξεχωρίζουν ο ναός του Αγίου Νικολάου, κτισμένος το 1793[2] με δαπάνη του Καπεσοβίτη Ιωαννούτσου Καραμεσίνη, το πολιτιστικό κέντρο και το λαογραφικό μουσείο. Κατά τους χειμερινούς μήνες αποτελεί τουριστικό προορισμό για Έλληνες και ξένους περιηγητές. Από το Καπέσοβο κατάγονταν ο αγιογράφος Αναγνώστης Οικονόμος, οι έμποροι και ευεργέτες Κωνσταντίνος και Παύλος Πασχάλης, ο γενικός προεστός του Ζαγορίου επί τουρκοκρατίας Γιαννούτσος Καραμεσίνης καθώς και ο σύμβουλος του Αλή πασά και πολιτικός της Ελληνικής Επανάστασης, Αλέξιος Νούτσος. Το Τσεπέλοβο είναι το μεγαλύτερο χωριό σε πληθυσμό της περιοχής του Ζαγορίου και έδρα του πρώην Δήμου Τύμφης. Απέχει 51 χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του Νομού, τα Ιωάννινα. Η παραδοσιακή πετρόκτιστη αρχιτεκτονική είναι παρούσα σε όλες τις κατοικίες, στα μονοπάτια και στις εκκλησίες του χωριού. Ξεχωρίζουν το πολιτιστικό κέντρο της «Εστίας», ο Ιερός Ναός του Αγίου Νικολάου που χτίστηκε το 18ο αιώνα σαν τρίκλιτη βασιλική με τρούλο και αγιογραφήθηκε το 1786 από τους δεξιοτέχνες αγιογράφους από το Καπέσοβο, οι Ναοί Κοιμήσεως της Θεοτόκου, Κάτω Παναγιάς και διάφορα αρχοντικά ιστορικών οικογενειών του χωριού. Στο Τσεπέλοβο διατηρείται η περισπούδαστη παλαιά "γέφυρα του Κοκκόρη" που αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της ζαγορίτικης γεφυροποιίας. Το Τσεπέλοβο υπήρξε το διοικητικό κέντρο του Ζαγορίου από τον 18ο αιώνα και ήκμασε εμπορικά κατά τα οθωμανικά χρόνια ιδιαίτερα λόγω του εμπορίου ξυλείας. Το 1700 λειτούργησε το πρώτο σχολείο του χωριού. Στο χωριό κατέφυγαν πριν την πτώση του Αλή Πασά και το ξέσπασμα της Επανάστασης (1820) ο Γιαννιώτης ποιητής Ιωάννης Βηλαράς και ο δάσκαλος του Γένους Αθανάσιος Ψαλίδας και συγκρότησαν κεντρική επαναστατική οργάνωση που ανέλαβε την καθοδήγηση του Αγώνα κατά την πρώτη του φάση. Ο Α. Ψαλίδας, μάλιστα δίδαξε για μικρό χρονικό διάστημα στο σχολείο του χωριού.