عبده قلی شهبازی بلال و دشتی

محلی بختیاری . .بلال . بخشی از آوازها و ترانه های بختیاری تغزلی است. این آوازها در مناسبت های مختلف و از طریق اقشار متفاوت خوانده می شود. تنهایی، شب نشینی ها و عروسی ها محمل اجرای این گروه از آوازها هستند. آوازهای تغزلی از فرم های گوناگون و مترهای متفاوتی پیروی می کنند. بلال ها، شُلِیل و یار یار و نیز برخی از فایز خوانی ها از نمونۀ آوازهای تغزلی ایل به شمار می آیند. - بلال دختری زیبای و چشم سبز و بالا بلند دستمایه ابیات تغزلی قرار گرفته است. - لفظ«بلال بلال»و«دی بلال» كه دی بلال سنتی و قدمت بیشتری دارد. - دِی:دختر و بَ یعنی بهترین و لال در معنی زیبای لاله وش می باشد:«دی بلال رَه سرِ اَو خوس وُ تیلِه گرگس؛اُفتَو زِی من چكس،مَه زی به بُرْگِس»در این بیت وصف زنی زیبا را می كند كه به معنی مفهومی دی بلال نزدیك تر است. -دی به تلفظ دَدِی یا دَدُو در معنی خواهر و دی بلال خواهر لال معنی می دهد. «لال بهیگ»عروسک لال و گنگ کودکان را معنی دهد. - شاید دی پلال بوده كه به علت دشواری تلفظ«پ» به مرور زمان به «ب»بدل شده است و در اینجا معنی دختر گیسو بلند را می دهد. -«ب» در معنی بی بی كه جلو نام دختران اگر بیاید دی بلال را بی وی لاله هم می شود معنا كرد!(یا دی بلال در معنی ضمنی بوسیله شخصی به نام بلال سروده شده است یا دی بلال در معنی ضمنی ای خواهر بنال است