Akwedukty Rzymu: Po Co Woda Na Wysokości 30 Metrów, Skoro Można Puścić Po Ziemi?

Trzysta tysięcy metrów sześciennych wody dziennie. Tyle wpływało do miasta, które trzy stulecia wcześniej piło z błotnistego Tybru i z nielicznych studni. A potem, w jednym z najczarniejszych momentów swojej historii, miasto straciło tę wodę z dnia na dzień — i nie umarło z pragnienia, tylko omal nie zginęło z głodu. Dlaczego głód, a nie pragnienie, okazał się prawdziwym zabójcą Rzymu w szóstym wieku. Kto i dlaczego ukradł cenzorskiemu koledze imię pierwszego rzymskiego akweduktu. Jak rzymscy inżynierowie potrafili przeprowadzać wodę pod ciśnieniem kilkunastu atmosfer w głębokie doliny — i dlaczego mimo to wybierali kamienne łuki. Skąd urzędnik Frontinus wiedział, że jedna trzecia wody miasta jest rozkradana, zanim w ogóle dotrze do mieszkańców. I wreszcie — który jeden, jedyny z jedenastu wielkich akweduktów Rzymu nigdy się nie zatrzymał i do dziś wpada do basenu, w który turyści rzucają monety. Materiały wideo wykorzystane w tym filmie pochodzą z kanałów: @crazymousePik @SERGEYBAZHENOV27