Raphael Rogiński & Genowefa Lenarcik (Żywizna) - Nowa Tradycja 2017

2017. 05. 12 Jury Folkowego Fonogramu Roku 2016 w składzie: Anna Szewczuk-Czech, Lopa Kothari, Jacek Hawryluk, Simon Broughton i Tomasz Janas przyznało: Pierwszą nagrodę w wysokości 5000 zł i tytuł Folkowego Fonogramu Roku 2016 Raphaelowi Rogińskiemu i Genowefie Lenarcik (Żywizna) za płytę "Żywizna plays Zaświeć Niesiącku and other Kurpian songs". Drugą nagrodę zespołom Trebunie-Tutki i Quintet Urmuli za album "Duch gór". Trzecią nagrodę ex aequo Marii Pomianowskiej z zespołem za album "The Voice of Suka" oraz Warszawskiej Orkiestrze Sentymentalnej za płytę "Umówmy się na dziś". *** Raphael Rogiński & Genowefa Lenarcik (Żywizna) "Żywizna plays Zaświeć Niesiącku and other Kurpian songs" Po muzyce Bacha i Coltrane’a znakomity gitarzysta i improwizator Raphael Rogiński – we współpracy z Genowefą Lenarcik – gra muzykę kurpiowską. Jak mówi Raphael Rogiński, jedyni muzycy, do których mógłby porównać panią Genowefę, to bluesmani z Sahary. Razem tworzą duet tyleż niekonwencjonalny, co naturalny. Wszak "żywizna" to po kurpiowsku "natura". (materiały wydawcy płyty) Raphael Rogiński, nominowany do Paszportu "Polityki" w roku 2015, to jeden z najbardziej utalentowanych i wszechstronnych artystów polskiej sceny. Producent muzyczny Miron Zajfert napisał o nim: Jest duchem niespokojnym, nieustannie poszukującym i odkrywającym kolejne muzyczne światy. Od muzyki żydowskiej do afrykańskiej, od coltrane’owskiego jazzu po jemenickie pieśni weselne. Rogiński – gitarzysta, kompozytor, improwizator, animator kultury i badacz muzyki tradycyjnej – jest współzałożycielem tria Shofar (z Maciem Morettim i Mikołajem Trzaską), liderem formacji Cukunft i Alte Zachen, zespołu Wovoka i Sky Albatross. Artysta skupia się przede wszystkim na improwizacji wynikającej z jazzu i bluesa oraz na muzyce etnicznej i ludowej. Jest autorem wyjątkowych przedsięwzięć, w których do współpracy zaprasza muzyków z różnych kultur. Warto tu przywołać projekt Nefesh zrealizowany z udziałem tureckiego pieśniarza i instrumentalisty Tahira Palali i pochodzącej również z Turcji wokalistki Çiğdem Aslan. Genowefa Lenarcik – kurpiowska śpiewaczka z bezcennym repertuarem i stylem śpiewu wyniesionym z rodzinnego domu. Jej ojciec Stanisław Brzozowy był jednym z najwybitniejszych śpiewaków na Kurpiach. Pochodził z Krobi k. Kadzidła. Prof. Piotr Dahlig napisał: Już w latach pięćdziesiątych XX w. uchodził Brzozowy wśród sąsiadów za „starożytnego” śpiewaka. Wydaje się, że walory dynamiczne, bogate brzmienie głosu i ogólnie śpiew były dla niego ważniejsze niż przekaz słów pieśni. Wypowiedzi Brzozowego odsłaniają świat estetyczny śpiewu kurpiowskie go: wszechstronność inspiracji, w tym widok przyrody, zwierząt, ptaków; współodczuwanie ze środowiskiem naturalnym, np. wrażliwość na echo, wyrazista, naturalna uczuciowość wyrażona w melizmatach, ozdobnikach (kulasiki – wygięcia, zagięcia melodii), płynność głosu (glissanda). Stanisław Brzozowy szczególnie upodobał sobie śpiew plenerowy, czyli pieśni „leśne”. Dla Genowefy Lenarcik – jego kontynuatorki – i Raphaela Rogińskiego właśnie one stały się kanwą ich opowieści. Miejscem i czasem spotkania. Podróży. Poszukiwań. . .