យុទ្ធសាស្រ្ដសេដ្ឋកិច្ចចិន កសាងប្រទេសឱ្យមានបានក្នុងរយៈពេល៥០ឆ្នាំ

សូមស្វាគមន៍មកកាន់ឆាណែល «បុរាណកាល»! ទីនេះគឺជាបណ្ដុំនៃចំណេះដឹង និងរឿងរ៉ាវប្រវត្តិសាស្ត្រខ្មែរ ក៏ដូចជាប្រវត្តិសាស្ត្រពិភពលោក។ យើងនឹងនាំអ្នកធ្វើដំណើរត្រឡប់ទៅកាន់អតីតកាល ដើម្បីស្វែងយល់អំពីព្រឹត្តិការណ៍សំខាន់ៗដែលបានផ្លាស់ប្តូរវាសនាមនុស្សជាតិ។ ------------ គោលបំណងរបស់យើង ចែករំលែកចំណេះដឹងប្រវត្តិសាស្រ្ដឱ្យបានទូលំទូលាយ ស្វែកយល់ប្រវត្តិបុគ្គលល្បីៗក្នុងប្រវត្តិសាស្រ្ដ ស្រាវជ្រាវអំពីអាថ៌កំបាំងដែលអ្នកមិនធ្លាប់ដឹង។ ------------ #បុរាណកាល #គោលនយោបាយសេដ្ឋកិច្ចចិន #ប្រវត្តិសាស្ត្រ #រឿងរ៉ាវប្រវត្តិសាស្ត្រ #KhmerHistory #BoranKal ------------ ***កំណត់សម្គាល់: រាល់ការបញ្ចេញមតិទៅលើខ្លឹមសារនៃវីដេអូនេះ គឺជាទំនួសខុសត្រូវរបស់អ្នកបញ្ចេញមតិផ្ទាល់។ ដូច្នេះ សូមមិត្តអ្នកគាំទ្រគ្រប់ផ្នែក ធ្វើការបញ្ចេញមតិប្រកបដោយសីលធម៌ ក្នុងន័យស្ថាបនា។ ការបញ្ចេញមតិបែបជេរប្រមាថ អុជអាល នាំដល់ការយល់ច្រឡំ ឬ ការរើសអើងជាតិសាសន៍ សាសនា ឬក៏បុគ្គលណាមួយ នាំឱ្យបាត់បង់ភាពថ្លៃថ្នូរជាមនុស្ស មិនមែនជាគោលបំណងរបស់ខ្ញុំបាទឡើយ។ ខ្លឹមសារអប់រំនៃវីដេអូនេះ ជាគោលបំណងរបស់យើងខ្ញុំ! សូមអរគុណ! ------------ ចិនបច្ចុប្បន្ន ជាប្រទេសដែលមានសេដ្ឋកិច្ចរីកចម្រើនជឿនលឿនយ៉ាងខ្លាំងក្លានៅលើពិភពលោក។ ក៏ប៉ុន្ដែកាលពី៥០ឆ្នាំមុន ចិនគឺជាប្រទេសក្រីក្រយ៉ាងខ្លាំង។ ក្នុងសម័យលោក ម៉ៅ សេទុង កាន់អំណាច (១៩៤៩-១៩៧៦) ប្រទេសចិនបានធ្លាក់ចូលក្នុងស្ថានភាពក្រីក្រតោកយ៉ាក និងខ្វះខាតយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរបំផុត។ ភាពក្រីក្រនៅពេលនោះមិនមែនត្រឹមតែការគ្មានលុយចាយប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាការខ្វះខាតស្បៀងអាហារសម្រាប់ទ្រទ្រង់ជីវិតប្រចាំថ្ងៃ ដែលបណ្តាលមកពីគោលនយោបាយសេដ្ឋកិច្ចនិងយុទ្ធនាការនយោបាយរបស់មេដឹកនាំ។ យុទ្ធនាការ "មហាលោតផ្លោះ" (Great Leap Forward) ពីឆ្នាំ ១៩៥៨ ដល់ ១៩៦២ ដែលតម្រូវឱ្យកសិករឈប់ផ្ដោតលើធ្វើស្រែ ហើយងាកមកស្លដែកតាមភូមិ បានបណ្តាលឱ្យមានគ្រោះទុរ្ភិក្សដ៏អាក្រក់បំផុតក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រចិន។ នាសម័យនោះ ទោះបីជាអ្នកមានលុយក៏ដោយ ក៏មិនប្រាកដថាអាចទិញម្ហូបអាហារបានដែរ។ ក្រោយមកនៅឆ្នាំ ១៩៦៦ ដល់ ១៩៧៦ យុទ្ធនាការ បដិវត្តន៍វប្បធម៌ (Cultural Revolution) បានបង្កើតឡើង ដែលធ្វើឱ្យប្រទេសចិនទាំងមូលអន្ដរាយជាថ្មី។ រោងចក្រ និងសាលារៀនជាច្រើនត្រូវបានបិទទ្វារ។ អ្នកចេះដឹង បញ្ញវន្ត គ្រូបង្រៀន និងវិស្វករ ត្រូវបានចាប់យកទៅធ្វើទារុណកម្ម សម្លាប់ចោល ឬបញ្ជូនទៅធ្វើពលកម្មធ្ងន់ធ្ងរនៅតាមជនបទ ធ្វើឱ្យប្រទេសបាត់បង់ធនធានមនុស្សដើម្បីអភិវឌ្ឍសេដ្ឋកិច្ច។ ដោយសារតែទិដ្ឋភាពដ៏ជូរចត់ និងភាពក្រីក្រហួសថ្លែងនេះហើយ ទើបក្រោយពីលោក ម៉ៅ សេទុង ទទួលមរណភាព ថ្នាក់ដឹកនាំជំនាន់ក្រោយដូចជាលោក តេង ស៊ាវពីង សម្រេចចិត្តបង្វែរទិសដៅប្រទេសទាំងស្រុង ដោយបោះបង់គោលនយោបាយចាស់ ហើយបើកទ្វារសេដ្ឋកិច្ចឱ្យមានការរកស៊ីសេរី ទើបអាចសង្គ្រោះប្រជាជនឱ្យរស់រានមានជីវិតឡើងវិញបាន។ ប្រទេសចិនចាប់ផ្តើមកាត់បន្ថយភាពក្រីក្រ និងរីកចម្រើនយ៉ាងឆាប់រហ័សដោយសារតែការផ្លាស់ប្តូរជាយុទ្ធសាស្ត្រ ដែលបានចាប់ផ្តើមនៅពេលដែលលោក តេង ស៊ាវពីង (Deng Xiaoping) ឡើងកាន់អំណាចនៅឆ្នាំ ១៩៧៨។