Poeme de Max Rouquette - L'Òrt de Dieu

Lectura de l'Òrt de Dieu per Max Roqueta. Lo paradís, lo paradís, es pas pertot dins lo "ciel". Deu pas èstre luònh de la tèrra. D'amont per los traucs entre las nívols blancas, la tèrra se vei coma nautres vesèm la luna dins son plen. Per los òmes lo paradís ten una granda pòrta amb una figuièira que i fai ombra, venguda, pareis, dau plant que i aviá dins l'Edèn, e que servissiá pas a res quand Adam e sa femna ne foguèron fòrabandits. Mas de l'autra man, per detràs, es una segonda pòrta que se durbís sus lo clarebrun gelat de l'eternitat. Servís pas sovent. Solament de còps, s'un àngel a lo clòsc un pauc enlucernat per la trelusor de l'orgulh, li la dobrisson per li faire espiar lo desèrt sens fin, lo desèrt de freg, ont sol Dieu camina las oras que vòu reprene lo gost de son eternitat de dabans la creacion. Alara pren au canton de la pòrta lo baston dau romieu, e se'n vai s'espassejar dins aquela nuòch sens ges de matin. E i a tant e tant de silènci que se s'arrèsta de faire tindar sos passes, ausís pas pus que lo bruch de son sang dins sas aurelhas, coma un flume eternèl que davala lo riu dau tèmps. A volgut aquel òrt, per se pausar dau paradís, aquel òrt a son auçada, ont sol amb el retrapa aquela patz, aquela musica prigonda que monta d'el coma la mai linda creacion, e que sol pòt ausir. Aquel òrt onte flaira, en l'espandi sens lutz, lo perfum embraigant dau non-res. Raubat d'un disc qu'editèt "tresor d'occitanie"