"ΧΑΡΤΙ ΚΑΙ ΜΟΛΥΒΙ" : Ποίηση της Νάγιας Γαργαλάκου - ο Pierrotos Διαβάζει και βάζει Νότες

"Χαρτί και μολύβι" Την ώρα που η σιωπή γίνεται χρυσός ψίθυρος, αυθύπαρκτα νυχεύει το απαλό της πέπλο. Η ψυχή μου γυρεύει ένα ζεστό καταφύγιο, κινείται στα φυσικά της βήματα • εκεί που η ανάσα της γής στη σκιά γίνεται ρυθμός. Στο βελούδινο χαλί της δροσάτης χλόης, φεγγαρολουσμένη με ασημένιο φως . Σε μια περιήγηση στα σκιερά δάση , στο θρόισμα των φύλλων που μοιάζουν να δέονται ειρηνικές προσευχές. Κάθε ανάμνηση στάζει δροσιά, γίνονται δάκρυα που λάμπουν στο σκοτάδι • σαν υφαντό που αγκαλιάζει η αράχνη. Κι από ψηλά, ζωγραφίζουν τα φτερωτά τους ίχνη σε μουσικό ρυθμό. Κατοπτεύουν, οι φωτεινοί άγγελοι του ιερού ναού. Άνω θρώσκουν την ελπίδα, αγγίζουν με παλλόμενη αύρα, την καρδιά, με την υπόσχεση του θείου, του αιώνιου κλήρου. Οι αθώοι αμνοί που κοιμούνται δίπλα στα σιγανά ρέματα, στις αδίψαστες ρίζες των δέντρων, τα όνειρά τους ταξιδεύουν σε γαλήνιες πηγές . Είναι τα τάγματα των θεόστρατων μονοπατιών, η πίστη που λυτρώνει, η αγάπη που μένει. Σε μια ζωή πεπερασμένη όταν δένονται οι ελπίδες στο μολύβι το χαρτί και αρχίζει να οδηγεί μιά αιώνια αρχή. Νάγια Γαργαλάκου