Flaco-φωναξε μου δυνατα

Flaco- Amuleto y Tesoro Κιθάρα-Flaco Και αν λίγο χάθηκα απ'το χώρο που δεν μου εδωσες άδικα Στην καρδιά σου να τον χαραμίσω δεν τρελάθηκα Με την σιωπή κοντοστάθηκα λίγο όμως ξέρεις γιατί Είμαι το ίδιο με σένα μην με μετράς πιο πολύ Θα είμαι εκεί από κάτω όταν έρθει η σειρά σου Είναι σπουδαίο να μπορείς να τραγουδάς τα όνειρα σου Να πολεμάμε μαζί αυτό που μας σκοτώνει Μην ξεχάσεις ποτέ τι μας ενώνει (το low bap ) Είναι μια πόρνη ζωή που την γουστάρω με πάθος Καταβαθος μα εγώ κάνω το ίδιο το λάθος Που δεν της ζήτησα να έχω μια παραπάνω ευχή Κάτι με σπρώχνει να δώσω το τέλος μα βρίσκω Ταξίδι ξανά απ' την αρχή Εκεί να σε βρίσκω πάντα γουστάρω ξέρεις Χρωστάω σε σένα που είμαι εδώ και ραπαρω Ότι αξίζω θα πάρω σκοπός δεμένος κόμπο Είναι τα όμορφα μπροστά να τα βρεις κάνε τον κόπο Κάντο σου λέω να έχει συνέχεια Δεν μου χρωστάς γι ' αυτό να απαιτείς είναι αίτια Σε όσα δεν πρέπει να βολεύονται σε μια καλή αρχή Ξέχνα την φάτσα μου πιάσε τα λόγια μου κάτσε αντικρύ η έλα μαζί Για την μαγεία του στα πρώτα μου τα βήματα Για όλα τα όμορφα που ξέθαψα τα ασήμαντα Για την αγάπη που δεν χώρεσε προσχήματα Σε εσάς χρωστάω που είμαι εδώ και ραπαρω Και για τα σύνδρομα του νου μου τα κολλήματα Πήρα στα σοβαρά του σύμπαντος τα σήματα Για ότι με σπρώχνει να περνάω τα προβλήματα Φώναξε μου δυνατά low bap να γουστάρω Low bap ...... low bap .... Low bap ...... Φώναξε μου για του Τζου το πρόωρο φευγιό του Για τον πάτερα που στα live φέρνει τον γιο του Για αυτόν που για το πείσμα του τον άφησε η δίκια του Και για έναν αδελφό που φτιάχνει χρόνια τα χαρτιά του Για τον φαντάρο που ξυπνά ραπαροντας στον θάλαμο του Και για τον πούστη τον λοχαγό του Για όσους δεν κολλάνε με τους φλώρους της γενιάς τους Και τους δείχνουν με το δάχτυλο στην γειτονιά τους Για τις περήφανες γυναίκες αυτού του κόσμου Και για τα παλληκαριά με το άρωμα του δρόμου Για τις αφίσες τα στενσιλ τους τοίχους τους λερωμένους Τις μάνες τις φωνές τους δίσκους τους πετάμενους Για τα ταξίδια εδώ και εκεί για μια συναυλία Τα φθαρμένα με στίχους θρανία και βιβλία Για τα ξενύχτια μου μπροστά από το ραδιόφωνο Που ονειρευόμουν να πιάσω το μικρόφωνο Για την αγάπη της καρδίας μου το απόρθητο κάστρο Για τα ζευγάρια μάτια σε μια αγκαλιά στο σκιάχτρο Για τις στιγμές που δεν άφησα να πέσουν κάτω Για του Μιχάλη τα λόγια σε κάποιο μύθο από τον βάλτο Και για το τέλος να ' ναι όμορφο Σκαλί σκαλί βάζω τον πήχη στον επάνω όροφο Να ζω τους στίχους που μου δίνουν σάλια και λογάκια Να πεθάνω παρά να μ' αγαπήσουν τα πουστρακια ...