“Şah əsər - Koroğlu uverturası” və Maestro Niyazi Hacıbəyov

~YARALI QARTAL~ Bir qartal vardı. O, səmanın ən yüksək qatlarında süzərdi. Küləklər onun qanadlarının altından keçməyi şərəf sayar, buludlar yolundan çəkilərdi. Günəşə ən yaxın uçanlardan idi o. Zirvələr kölgəsini torpaqda daşıyar, üfüqlər baxışında başlayıb baxışında bitərdi. O bilirdi: uçmaq sadəcə hərəkət deyil. Uçmaq hökm etməkdir. Uçmaq var olmaqdır. Sonra bir gün… Taleyin sərt nəfəsi istiqamətini dəyişdi. Yüksəklikdən boşluğa buraxıldı. Külək arxasından çəkildi. Səma susdu. Qanadları torpağa çırpılanda səs dağlara yayıldı. Sümük sınmadı bəlkə… Amma inam çatladı. O gündən sonra göyə baxmaq belə ağır idi. Qartal üçün yer üzündə yaşamaq sürünmək kimidir. O isə sürünmək üçün doğulmamışdı. Hər səhər gözlərini açanda əvvəlki gücünü xatırlayır, hər axşam gözlərini yumanda itirdiyini daha dərindən hiss edirdi. Amma sinəsində hələ sönməmiş bir köz vardı. Çünki bəzi varlıqları ayaqda saxlayan qanadları deyil — içindəki zirvədir. Bir gün qarşısına başqa bir qartal çıxdı. Baxışları sakit, səsi güvənli idi. Yaralı qartalın yanına qondu. Onu mühakimə etmədi. Sükutunu pozmadı. Sadəcə yanında dayandı. Sonra dedi: — Səni yenidən göylərə qaytaracağam. Bu sözlər yaralı qartalın içindəki közə nəfəs verdi. O inanmaq istədi. Çünki ən güclü olanlar belə bəzən bir çiynə, bir səsə, bir vədə inanmaq istəyirlər. Günlər keçdi. Yenidən qanad çalmağı öyrəndi — ağrı ilə, tərəddüdlə, amma ümidlə. Və bir gün… Digər qartal onu öz qanadlarına aldı. Birlikdə yüksəldilər. Torpaq uzaqlaşdı. Dağlar kiçildi. Külək yenidən üzünə dəydi. Uzun zamandan sonra ilk dəfə idi ki, səma yenə doğma kimi hiss olunurdu. Buludları yardılar. Günəşə yaxınlaşdılar. Yaralı qartalın ürəyi döyünürdü — qorxudan yox, dirçəlişdən. Və sonra… Bir anlıq səssizlik.. Bir boşluq.. Bir xəyanət.. Onu daşıyan qanadlar qəfil çəkildi. Heç bir xəbərdarlıq olmadan. Heç bir səbəb olmadan. Qartal yenidən düşdü. Amma bu dəfə yerə yox — inandığı hər şeyin üstünə çırpıldı. Torpaq onu sərt qarşıladı. Bədəni ağrı içindəydi. Amma ən dərin sızı sümükdə deyildi. Qürurunda idi. Çünki bu dəfə taleyə yox, bir varlığa inanmışdı. Və o an anladı: Bəzi qanadlar səni yüksəltmək üçün açılmaz. Səni ən yüksək nöqtəyə qaldırıb buraxmaq üçün açılar. Uzun müddət hərəkətsiz qaldı. Soyuq yaxınlaşırdı. Külək sərtləşirdi. Orada qalmaq son demək idi. Ya ağrısına təslim olacaqdı, ya da ağrısını özü ilə götürüb ayağa qalxacaqdı. O, yenə yaşamağı seçdi. Aylar keçdi. Yaralar qaysaqladı. İzlər qaldı. Qəlbindəki çat artıq qanatmırdı — sadəcə xatırladırdı. Bir səhər səma solğun maviyə boyananda qartal yavaşca qanadlarını açdı. Külək bu dəfə sərt deyildi. Sanki onu sınayırdı. Qanad çaldı. Əvvəl zəif. Sonra möhkəm. Sonra əmin. Ağrı hələ vardı. Amma bu ağrı onu saxlamırdı. Çünki artıq başa düşmüşdü ki, güclü olmaq yarasız olmaq deyil. Güclü olmaq yaralarınla birlikdə uça bilməkdir. O gündən sonra qartal yenə səmalara qalxdı. Amma əvvəlki kimi deyildi. Daha saf yox — daha dərin idi. Daha sadəlövh yox — daha şüurlu idi. Artıq hər uzanan qanada inanmazdı. Amma uçmaqdan da vaz keçməzdi. Çünki o, həyatın sirrini anlamışdı: Səma səni yıxmaz. Səni yıxan səhv qanadlara güvənməkdir. Amma yıxıldığın yerdə qalmaq isə sənin seçimindir. İndi o qartal yenə mavi boşluqlarda süzür. Qanadlarında azadlığın gücü, baxışlarında təcrübənin sakitliyi var. Yaraları onu zəif etmədi. Ona kim olduğunu öyrətdi. Son olaraq unutmayın ki, Hər kəs “bitdi” deyəndə ümid bir yerdən pıçıldayır: Bir daha sına… Həyat daim bir mübarizə meydanıdır. Mübarizədən məğlub və ya qalib çıxmağın isə tamamilə sənin necə bir döyüşçü olmağından asılıdır. Pes etmə,mübarizə apar,gücünü özünə sübut et..! ~ Əliyeva Arzu.