Əlövsət Kərim, "Yurd yeri"

Yurd yeri Bir yurd gördüm, atılmışdı Yerində daşlar qalmışdı, Ətraf sükuta dalmışdı, O sükuta baş əydim mən. Səssizlikdə məlal vardı, Sorğu vardı, sual vardı Büsat vardı, calal vardı O büsata baş əydim mən. Ətrafdakı ağaclar da Donmuş idi təlaşlarda, Göyərmişdi ot daşlarda O göy ota baş əydim mən. Qanqal basıb həyət yolun, Bu həyətdə həyat olub, Sevinc olub ülfət dolu O ülfətə baş əydim mən. Birdən yavaşca meh əsdi: San ki, qaibanə səsdi- Bir külfətin nəfəsiydi... O külfətə baş əydim mən. Yaradana, insanlığa Təbiətə baş əydim mən. Əlövsət Kərim