ဓရ်မန် ဝိပဿနာ - ၇

ကျာ်ဇၞော်အ္စာဘဒ္ဒန္တသုနန္ဒ ဘာသန္တိသုခ ဍုင်ဇြပ်ဗု ဟီုတွံစၞောန်ထ္ၜးလဝ် ဓရ် ဝိပဿနာ - ၇ ဝိပဿနာတရား (ဝိပဿနာဘာဝနာ) ဟာ ဗုဒ္ဓဘာသာရဲ့ အနှစ်ချုပ်ဖြစ်သလို လူသားတိုင်းအတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ငြိမ်းချမ်းမှုနဲ့ လွတ်မြောက်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်တဲ့ ကျင့်စဉ်တစ်ခုဖြစ်ပါတယ်။ "ဝိပဿနာ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးရဲ့ အဓိပ္ပါယ်က - - - ဝိ (Vi): ထူးထူးခြားခြား၊ အလွှာလိုက်၊ ကွဲကွဲပြားပြား ပဿနာ (Passana): မြင်ခြင်း၊ ရှုခြင်း ထို့ကြောင့်မိမိရဲ့ ရုပ်နာမ်ခန္ဓာမှာ တကယ်ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ သဘာဝတရားတွေကို "အရှိကို အရှိအတိုင်း ထိုးထွင်းပြီး ကွဲကွဲပြားပြား မြင်အောင်ကြည့်ခြင်း" ဖြစ်ပါတယ်၊ သာမန်အားဖြင့် လူတွေဟာ မိမိတို့ရဲ့ ရုပ်ခန္ဓာနဲ့ စိတ်အစဉ်ကို "ငါ၊ ငါ့ဟာ၊ ငါ့အတ္တ" လို့ စွဲလမ်းတတ်ကြပါတယ်။ ဒါပေမယ့် ဝိပဿနာဉာဏ်နဲ့ စောင့်ကြည့်တဲ့အခါမှာတော့ လောကမှာ ဘာမှမြဲတာမရှိဘူးဆိုတဲ့ အမှန်တရားကို တွေ့ရှိလာရပါတယ်။ အဓိကအားဖြင့် 1. အနိစ္စ (Impermanence): ဘာမှမမြဲဘူး၊ ဖြစ်ပြီးရင် ပျက်စီးသွားတတ်တဲ့ သဘောရှိတယ်၊ 2. ဒုက္ခ (Suffering): မမြဲတဲ့အတွက်ကြောင့် ဆင်းရဲရတယ်၊ အားကိုးမရဘူး၊ 3. အနတ္တ (Non-self): ငါ့ကိုယ်၊ ငါ့ဟာ မဟုတ်ဘူး၊ မိမိအလိုအတိုင်း မလိုက်ဘဲ သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပျက်နေလေနတဲ့ ဤလက္ခဏာရေးသုံးပါးကို ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျသိမြင်လာတာဟာ ဝိပဿနာရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ "တရားအလုပ်ဆိုတာ အချိန်အကြာကြီး ပေးနိုင်မှ လုပ်ရတာမဟုတ်ပါဘူး။ မိမိရတဲ့ မိနစ်ပိုင်းလေးအတွင်းမှာပဲဖြစ်ဖြစ် သတိတရားလေး ကပ်ထားနိုင်ရင် အဲဒါ တရားထိုင်ခြင်းပါပဲ။" တစ်နေ့ကို (၁၀) မိနစ်၊ (၁၅) မိနစ်လောက်ပဲဖြစ်ဖြစ် အချိန်ပေးပြီး တရားဘာဝနာပွားများအားထုတ်ရင်း အေးချမ်းသာယာတဲ့ ဘဝလေးကို ကိုယ်တိုင် တည်ဆောက်ယူကြရအောင်၊ သို့ဖြစ်ပါ၍ ဓမ္မမိတ်ဆွေအပေါင်းတို့အနေဖြင့်လည်း ဝိပဿနာတရားကို မိမိတို့တတ်စွမ်းသမျှ အချိန်ပေးနားယူမှတ်သားပြီး ကြိုးစားအားထုတ်ကြပါရန် တိုက်တွန်းအပ်ပါသည်။