دید مجنون را یکی صحرانورد - عبدالرحمن جامی

In the heart of the wilderness sat a lonely soul, writing upon the sand with his fingers. Someone asked: "Mad lover, what are you writing? And for whom are these letters meant? The desert wind will soon erase your words; Who shall read them when you are gone?" He replied: "I write of Layla's beauty, for in writing, my heart finds solace. Again and again, I write her name, composing a letter of love and devotion. I possess nothing of her but her name, yet my humble existence is ennobled by it. Though I have never tasted wine from her cup, I am intoxicated by the mere sound of her name." دید مجنون را یکی صحرانورد در میان بادیه بنشسته فرد ساخته بر ریگ ز انگشتان قلم می زند حرفی به دست خود رقم گفت ای مفتونِ شیدا چیست این؟ می‌نویسی نامه؛ سوی کیست این؟ هر چه خواهی در سوادش رنج برد تیغ صرصر خواهدش حالی سترد کی به لوح ریگ باقی ماندش؟ تا کسی دیگر پس از تو خواندش؟ گفت شرح حسن لیلی می‌دهم خاطر خود را تسلی می‌دهم می‌نویسم نامش اول وز قفا می‌نگارم نامه عشق و وفا نیست جز نامی ازو در دست من زان بلندی یافت قدر پست من ناچشیده جرعه‌ای از جام او عشق‌ بازی می‌کنم با نام او