خانم روح انگیز شعر کوچه ی فریدون مشیری را می خواند .

خانم روح انگیز با صدای سحر انگیزش شنونده را سرا پا گوش می کند وبه گذر ا ز کوچه ی خاطره ها می برد. کوچه بی تو، مهتاب‌شبی، باز از آن كوچه گذشتم، همه تن چشم شدم، خیره به دنبال تو گشتم، شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم، شدم آن عاشق دیوانه كه بودم. در نهانخانه ی جانم ، گل یاد تو، درخشید باغ صد خاطره خندید، عطر صد خاطره پیچید: یادم آید كه شبی باهم از آن كوچه گذشتیم یادم آید كه شبی باهم از آن كوچه گذشتیم پر گشودیم و در آن خلوت دل‌خواسته گشتیم تو، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت من همه، محو تماشای نگاهت آسمان صاف و شب آرام بخت خندان و زمان رام شاخه‌ها دست برآورده به مهتاب شب و صحرا و گل و سنگ همه دل داده به آواز شباهنگ همه دل داده به آواز شباهنگ اشكی از شاخه فرو ریخت مرغ شب، نالۀ تلخی زد و بگریخت . . . اشک در چشم تو لرزید، ماه بر عشق تو خندید! یادم آید كه: دگر از تو جوابی نشنیدم پای در دامن اندوه كشیدم. نگسستم، نرمیدم. رفت در ظلمت غم، آن شب و شب‌های دگر هم، نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم، نه کُنی دیگر از آن كوچه گذر هم . . . بی تو، اما، به چه حالی ... به چه حالی من از آن كوچه گذشتم! من از آن كوچه گذشتم! بی تو، مهتاب‌شبی، باز از آن كوچه گذشتم، همه تن چشم شدم، خیره به دنبال تو گشتم، شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم، شدم آن عاشق دیوانه كه بودم. در نهانخانه ی جانم ، گل یاد تو، درخشید باغ صد خاطره خندید، عطر صد خاطره پیچید: باغ صد خاطره خندید، عطر صد خاطره پیچید فریدون مشیری از مجموعه ی « ابر و کوچه »