π. Θεόδωρος Ζήσης, "Γιατί ἔρχεται τόσο συχνά στή Θεσσαλονίκη ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ; (B΄)".

" Ἡ ρήξη τῶν σχέσεων μέ τόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο καί ἡ ἱστορική καταδίκη τῆς Οὐνίας· αἰτία τῆς ρήξεως οὔτε προσωπικές διαφορές, οὔτε διεκδίκηση ἀξιωμάτων, μόνον ἡ ὑπεράσπιση τῆς Ὀρθοδοξίας". Τήν Τετάρτη, 11 Φεβρουαρίου 2026 στήν Αἴθουσα "Πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Μανώλης" τοῦ Ὀρθοδόξου Χριστιανικοῦ Συλλόγου " Ἅγιος Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής" (Μοναστηρίου 183, 2ος ὄροφος, Θεσσαλονίκη) καί ὥρες 19:00 - 20:30, στό πλαίσιο τοῦ "Φροντιστηρίου Ὀρθοδόξου Θεολογίας" [σ.σ. μᾶλλον τοῦτο φεύγει....], ὁ πρωτοπρεσβύτερος καθηγητής π. Θεόδωρος Ζήσης ἐκφώνησε τήν β΄ ὁμιλία τῆς σειρᾶς "Γιατί ἔρχεται τόσο συχνά στή Θεσσαλονίκη ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ; (Β΄)". Ἡ διάρρηξη τῶν σχέσεων τοῦ π. Θεοδώρου μέ τόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο ἔχει ὡς βασική αἰτία τό ὅτι ὁ π. Θεόδωρος πρωταγωνίστησε στήν καταδίκη τῆς Οὐνίας στήν ὁλομέλεια τῆς Μικτῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Θεολογικοῦ Διαλόγου Ὀρθοδόξων καί Ρωμαιοκαθολικῶν στό Freising τοῦ Μονάχου τόν Ἰούνιο τοῦ 1990. Ἡ ἱστορική αὐτή καταδίκη τῆς παπικῆς Οὐνίας, πού τήν ὑπέγραψαν καί οἱ Παπικοί, δυσαρέστησε τό Βατικανό καί στενοχώρησε τόν φιλοπαπικό Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, γιατί δυσαρεστήσαμε τούς φίλους του Παπικούς. Ὑπῆρξε εὐπρόσδεκτο αἴτημα τοῦ Βατικανοῦ νά ἀποκρύψουμε καί νά ἀποσύρουμε τήν ἀπόφαση τῆς καταδίκης, ἀλλά αὐτό συνάντησε τήν σφοδρή ἀντίδραση τοῦ π. Θεοδώρου, ὁ ὁποῖος - ὡς λαϊκός καθηγητής τότε - ἀντιπροσώπευε στόν Διάλογο τήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος. Ἐπειδή δέν κατορθώθηκε ἡ ἀπόκρυψη καί ἀπόσυρση τῆς κοινῆς στό Freising καταδίκης τῆς Οὐνίας, μεθοδεύθηκε ἀπό τό Βατικανό καί τόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο νέα συνέλευση τῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ Διαλόγου στό Balamand τοῦ Λιβάνου (1993), ὅπου ὄχι μόνον ἀθωώθηκε ἡ Οὐνία, ἀλλά ἔγιναν καί ἄλλες σοβαρές δογματικές παρεκκλίσεις πρός ὄφελος τῶν Παπικῶν ἀπό ὅσους Ὀρθοδόξους ἔλαβαν μέρος στήν συνέλευση. Τό κείμενο τοῦ Balamand, πού ἀθώωνε τήν Οὑνία καί ἀναγνώριζε τόν Παπισμό ὡς ἐκκλησία, ὑπέστη τήν δέουσα ὀρθόδοξη κριτική μέ δημοσίευση σχετικῆς μελέτης ἀπό τόν π. Θεόδωρο, πρᾶγμα πού ἐξόργισε τόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο. Καί ἐπειδή τώρα ὁ π. Θεόδωρος εἶχε χειροτονηθεῖ Κληρικός (Δεκ 1990 - Μάρ 1991) στήν δικαιοδοσία τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, ἀπαγόρευσε τό Οἰκ. Πατριαρχεῖο στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος "νά χρησιμοποιεῖ τόν Κληρικό τους" (π. Θεόδωρο) στόν Διάλογο. Αὐτό ἔγινε κατ΄ ἀπαίτηση μάλιστα τοῦ Βατικανοῦ, καί πρός μεγάλη τους ἱκανοποίηση, διότι θά περνοῦσαν εὐκολότερα τίς θέσεις τους. Μέ τήν πλευρά ποιῶν ἦταν ὁ Βαρθολομαῖος; Τῶν Ὀρθοδόξων ἤ τῶν Παπικῶν; Πρόσθετος λόγος νά εἶναι ἀρνητικός ἔναντι τοῦ π. Θεοδώρου ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος εἶναι τό ὅτι ἀρνήθηκε ὁ π. Θεόδωρος νά συντάσσει πατριαρχικούς λόγους γιά τίς διάφορες ἐπισκέψεις τοῦ δευτέρου ἐδῶ κι ἐκεῖ. Ὅπως ἐξήγησε, δέν μποροῦσε πλέον νά βοηθεῖ ἕναν ἐκκλησιαστικό ἡγέτη πού ξεπέρασε τούς προκατόχους του μασόνους Πατριάρχες Μελέτιο Μεταξάκη καί Ἀθηναγόρα στίς ἐκκλησιολογικές τους ἐκτροπές πρός τήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί τήν ἐκκοσμίκευση.