عمری دلم به ناوک نازت نشانه بود Haroon Anjaz and Yama Shah شاعر صوفی عشقری

عمری دلم به ناوک نازت نشانه بود جان دادنم به خاک درت رایگانه بود یکدم وصال یار ندیدم به عمر خویش با آنکه آرزوی دلم جاودانه بود رفتم که قصد خویش بگیرم ز دام زلف افسوس روی دلبر من در میانه بود آن روزها چه شد که غم یار داشتم یادش بخیر باد چه زیبا زمانه بود پرسیدم از کسی که دلم را ندیده ای ؟ گفتا به گریه از پی شوخی روانه بود این پیچ و تاب کاکل عنبر فشان تو یعنی برای مرغ دلم آشیانه بود یاد آن زمان که من دل صد پاره داشتم بر زلف تابدار کسی همچو شانه بود بر هر بتی اطاق جداگانه داشتم مثل انار بین دلم خانه خانه بود در خواب ناز رفته ای ای نازنین چرا ؟ این عرض حال عشقری پیشت فسانه بود ؟!؟