Pieśń Watahy (Song of the Pack) - pagan/folk, metal/folk

Opowieść o sile jedności, wolności i nieujarzmionej naturze. Wataha wilków staje się symbolem odwagi, lojalności i walki z przeciwnościami, nawet gdy świat próbuje je zniszczyć. To opowieść o sercach, które płoną jak ogień w mroku i o głosie wolności, niosącym się echem wśród gór i lasów. Dźwięki i elementy wizualne zostały znacząco zmodyfikowane lub wygenerowane cyfrowo. Krótką opowieść dla tego utworu znajdziesz na : https://www.wattpad.com/story/4080631... Zwrotka I Na szczycie gór, gdzie wiatr niesie dziki śpiew, wataha wilków ruszyła w bezkresny bieg. Ich oczy lśniły jak iskry, jak nocny blask, krew mieszał księżyc z ciszą i ze śladem gwiazd, Ludzie szeptali,że „to bestie, co niosą strach”, lecz więź ich serc była mocą, nie znała krat. Gdy pierwszy wilk uniósł głowę i wzbił swój głos, echo niosło pieśń wolności przez śnieżny los. Refren Pod krwawym księżycem wataha znalazła swój czas, choć świat ich przeklina, to siła jedności jest w nas. W ich sercach płonęła odwaga jak ognia cień, a noc rozcinała ich hymn, co przeganiał dzień. Zwrotka II Przez las i pola, przez zimę, przez dziki głód, szli razem dumnie, nie złamał ich żaden trud. W krwi była wolność, w pazurach zaklęty gniew, a każdy krok rozdzierał ciszę i gniótł śpiew. Łowcy z pochodniami ścigali ich ślad i cień, lecz wilcze serca nie znają co znaczy lęk. Bo wierność silniejsza niż strzały i ostrza włóczń, a każdy bliznę na pysku nosił jak klucz. Refren Pod krwawym księżycem wataha znalazła swój czas, choć świat ich przeklina, to siła jedności jest w nas. W ich sercach płonęła odwaga jak ognia cień, a noc rozcinała ich hymn, co przeganiał dzień.