Άνθρωπος 0 - τετραμπάλα

Ίσο ρ.π.α Beat: Minor Στιχοι: Μ' αρεσει ο καφες,ειναι η πιο ευχαριστη στιγμη της μερας κραταει 2-3 ωρες κι εχει πολλη μουσικη κι ηρεμια ειναι και μεσημερι και κανεις δε φωναζει συζητανε ολοι ηρεμα,υποτονικα ετσι για τον πουτσο.. Δε βγαινει λεξη οταν ιλιγγος πεφτει σπαει στα δυο και δε μοιραζεται κι ειμαι μακρυα μια κουταλια να μη με νοιαζετε αφου ο,τι αναγκαζεται να γινει ηλιος θα κρεμαστει καποτε απ' το μπαλκονι τα βροχερα μας μυαλα καποια στιγμη να τον φτασουνε μυαλα ξυραφια γευομαστε τους καρπους μας απο περιεργια κρισεις αγχους κι απαλλοτροιωση στην καλλιεργια λευκο πανι και δαχτυλα τεμπερα να μου ακουμπανε τους ερωτες τους απαλα απλα να τα σκατωνουν στη χρωματικη επιμελεια και δεν εχει πλακα πια απλα καποια κουπια καταπιαμε ισα με το να βγουμε στ' ανοιχτα δε στραβαρμενιζαμε στραβα τραβηξα με φεγγαρια που με γδυσανε μεθυσαμε τους ηλιους μπας πανω απ' τη συνεφια χαζεψουμε τους αντικατοπτρισμους μας τωρα με ραμμενα φεγγαρια πανω στο σωμα κρεμασαμε με σακουλες κατω απ' τα ματια ολες τις φρικες μας κοιτα μας σφιξαν τα φεγγαρια πιο πολυ απ' οτι περιμενα και μας επνιξαν οι νυχτες μας σου λεγα γινε για μενα πλανητης να χαζευω απο κεινον τ' αστρα εχοντας τασεις φυγης να φυγω σκαστα δες αμμο πως καστρα στερεα προσπαθουσαμε πλαστα να χτισουμε κι αστα ματι να τα ριχνει ασταματητα αφου ο,τι βλεμμα χαραμισα εχτισε αυτο που ονομασα πραγματικοτητα και γαμηθηκε στα ενδιαμεσα τωρα αμεσα βουτια στον πατο να δω αν πατωνα σ' απανωτα τρωτα σημεια που γιναν ενα με το πατωμα,βουτα το πινελο πιο βαθια να κανουμε ερωτα στον πατο μεχρι ν' αναμιχθει ο κουβας με το χρωμα εκεινο της μοναξιας μας κι επειτα βαφτον τοιχο και φασωσου μ αυτον αφου αυτοματως μουτζουρωσαμε ενα δωματιο με ξυραφια ετσι κι αλλιως γεματο γαμα το κι ακου με πια φταιει που δεν αρκουμε πια στων ακροβατων το σκοινι ν' ακροβατω κοιτα με δες με πετω κι ειν' τοσο ομορφο μα αρχισα να ψαχνω τα φτερα μου λιγο πριν τον δευτερο οροφο,ειμαι ο συνηθως χαρηκα μονο λογω υπεραναλυσης χαιρετω μηχανικα που θες να καταληξεις πες πως κυκλο ζω τετραγωνιζω απλα ψαχνοντας να βρω τις ακρες κανοντας origami κρισεις πανικου με τα χαρτια συνταγογραφησης υποθετω αν κι εσυ μ αφησεις με τα παπουτσια στο χερι θα μαθω να περπατω αναποδα μα ετσι κι αλλιως ειμαι σε μια μονιμη κατασταση φυγης μ' ενα αγχωτικο συναισθημα συνεχους αφιξης αναλογα. καποιος ξεχασε τους χειμωνες του εδω και σκεπασε καθε ιχνος ανοιξης. ΤΚΠΕΨ .