ഗണേശ ലീല സ്റ്റോറി

ഒരിക്കൽ കൈലാസത്തിൽ വെച്ച് ഗണപതി ഭഗവാൻ തന്റെ കണ്ണുകൾ അടച്ച് അത്യഗാധമായ ധ്യാനത്തിലിരിക്കുകയായിരുന്നു. ആ സമയത്ത് അങ്ങോട്ട് വന്ന പാർവ്വതീദേവി അത്ഭുതത്തോടെ മകനോട് ചോദിച്ചു: "മകനേ, നീ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ കണ്ണുകൾ അടച്ച് ഇരിക്കുന്നത്? നീ എന്ത് കാണുന്നു?" ഗണപതി സാവധാനം കണ്ണുതുറന്ന് മന്ദഹസിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി: "അമ്മേ, ഞാൻ പുറമെ കണ്ണുകൾ തുറന്നിരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് കാണാൻ കഴിയുന്നത് ലോകത്തിന്റെ കേവലമായ രൂപങ്ങൾ മാത്രമാണ്. എന്നാൽ ഞാൻ എന്റെ കണ്ണുകൾ അടയ്ക്കുമ്പോൾ, ഈ പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ എന്റെ ഉള്ളിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നതായി ഞാൻ കാണുന്നു. സകല ചരാചരങ്ങളും, നക്ഷത്രങ്ങളും, ആകാശവും എല്ലാം ഈ ചെറിയ രൂപത്തിനുള്ളിൽ കുടികൊള്ളുന്നുണ്ട്. അമ്മയ്ക്കത് കാണണമെന്നുണ്ടോ?" ഗണപതി തന്റെ തുമ്പിക്കൈ ഉയർത്തി വായുവിൽ ഒരു വൃത്തം വരച്ചു. ആ നിമിഷം ആ വൃത്തത്തിനുള്ളിൽ ലക്ഷക്കണക്കിന് പ്രപഞ്ചങ്ങൾ അതിശയിപ്പിക്കുന്ന വേഗതയിൽ ഭ്രമണം ചെയ്യുന്നത് പാർവ്വതീദേവി വിസ്മയത്തോടെ കണ്ടു. അതാ, ഓരോ ചെറിയ മൺതരിയിലും കൃഷ്ണഭഗവാന്റെ തേജസ്സ് നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു! സർവ്വവും കൃഷ്ണനിൽ നിന്നാണെന്നും, താൻ കാണുന്നതെല്ലാം ആ ഭഗവാന്റെ മായയാണെന്നും ദേവി അന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. തന്റെ മകൻ വെറുമൊരു ദേവനല്ല, സാക്ഷാൽ പരബ്രഹ്മത്തിന്റെ മറ്റൊരു ഭാവമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ ദേവി ഭക്തിയോടെ ഗണപതിയെ നമസ്കരിച്ചു. ഉള്ളിലെ ഭക്തിയാണ് ശരിയായ കാഴ്ചയെന്നും, അത് ലഭിച്ചാൽ പ്രപഞ്ചം മുഴുവൻ ഭഗവാന്റെ രൂപമായി മാറുമെന്നും ഈ ലീല നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.