Κική Δημουλά - Ένα ματσάκι ωχρότητα

Ένα ματσάκι ωχρότητα Με συνοδεύει φιλικά ένας μοναχικός περίπατος. Για καλή μου τύχη πηγαίναμε κι οι δυο μας προς τα εκεί. Παλαιά σχέση ψυχραμένη. Αστείες παρεξηγήσεις περί Άλλων που διαλύονται. Κουτσομπολιά των ονείρων οι άλλοι. Στεκόμαστε στις βιτρίνες μου. Είναι αλλαγή της εποχής μου. Θα φορεθώ πολύ. Κανένα σχέδιο. Ίσια γραμμή. Λαιμόκοψη. Κεφάλι να σκεπάζει το γόνατο. Χέρια ντραπαρισμένα στο στήθος χαλαρά. Ανεξίτηλα χρώματα εισαγωγής· από μέσα. Ψηλά είναι κατακόκκινο το βράδυ. Αιματοχυσία εμφυλίου στερεώματος. Τα κίτρινα χρυσάνθεμα υπαίθριου ανθοπώλη σε διπλή τιμή με πικραίνουν ένα ματσάκι ωχρότητά σου. Είμαι στα ίχνη μιας βροχής. Περίεργης. Σα να έβρεχε είναι· άλλοτε. Απόρρητα βρέχει, κρυφά απ' τη βεβαιότητα σχεδόν κρυφά κι από την ίδια τη βροχή. Το ξέρει μόνο η γοητεία του δισταγμού η τσίγκινη τραγιάσκα κάποιου ήχου και το συμβούλιο των σταγόνων ψηλά γύρω από τη στρογγυλή λάμπα του δρόμου. Απόρρητα βρέχει. Σα να 'ναι εμπιστευτικό το φανερό. Όπως και είναι.Πόσες φορές κρυφά από μας δεν έχουμε συμβεί κρυφά από τις πράξεις μας - πάντα τελευταίες το μαθαίνουν· από τις συνέπειες που το γνωρίζουν εξ' αρχής. Ακόμα κι από τη νεότητα σχεδόν κρυφά γερνάμε. Σα να 'ναι εμπιστευτικό το ολοφάνερο. Πάντα τελευταία το μαθαίνει - απ' τη νεότητα των άλλων. Μήπως μαθαίνουμε ποτέ ότι δε ζούμε; Κρυφό μας το κρατάει για πάντα ο θάνατός μας. Το ξέρει μόνον η ζωή που συνεχίζεται των άλλων. Κουτσομπολιά ονείρων παρεξήγηση οι άλλοι. Ακούγεται το ορχηστρικό κομμάτι του Μάνου Χατζιδάκι, " Η πέτρα".