Divane Hafez, Ghazal #187 غزل صد و هشتاد و هفتم از دیوان حافظ

دلا بسوز که سوزِ تو کارها بِکُنَد نیازِ نیم‌شبی دفعِ صد بلا بِکُنَد عِتابِ یارِ پری‌چهره عاشقانه بکَش که یک کرشمه تلافیِّ صد جفا بکُند ز مُلک تا ملکوتش حجاب بردارند هر آن که خدمتِ جامِ جهان‌نما بکُند طبیبِ عشق مسیحا‌دَم است و مُشفِق، لیک چو دَرد در تو نبیند که را دوا بکُند؟ تو با خدایِ خود انداز کار و دل خوش دار که رحم اگر نکند مُدَّعی‌، خدا بکُند ز بختِ خفته ملولم، بُوَد که بیداری به وقتِ فاتحهٔ صبح، یک دعا بکُند؟ بسوخت حافظ و بویی به زلفِ یار نَبُرد مگر دِلالتِ این دولتش صبا بکُند شرح و خوانش غزلیات حافظ توسط علی خدیور موسیقی: سپیده مشکی #حافظ #غزل #شعر_فارسی #عشق #ادبیات #شعر_احساسی #محبت #تفسیر_شعر #فرهنگ_ایرانی