purana kathai

ஒரு காலத்தில் நாரதர் உலகமெங்கும் சுற்றி “எல்லாவற்றிலும் பெரிய பக்தன் யார்?” என்று தேடிக்கொண்டிருந்தார். பல முனிவர்களையும் அரசர்களையும் பார்த்தார். அனைவரும் தாங்களே பெரிய பக்தர்கள் என்று கூறினர். இறுதியில் அவர் ஸ்ரீகிருஷ்ணர் அருகே சென்று இந்தக் கேள்வியை கேட்டார். கிருஷ்ணர் சிரித்தபடி, “உண்மையான பக்தன் ஒருவன் ஒரு சிறிய கிராமத்தில் இருக்கிறான்” என்றார். நாரதர் ஆச்சரியப்பட்டு அந்த கிராமத்திற்குச் சென்றார். அங்கே ஒரு சாதாரண விவசாயி காலை எழுந்தவுடன் ஒருமுறை “நாராயணா” என்று கூறி வயலுக்கு சென்று கடுமையாக உழைத்தான். இரவு வீடு திரும்பியதும் மீண்டும் ஒருமுறை “நாராயணா” என்று கூறி தூங்கிவிட்டான். இதைப் பார்த்த நாரதர் கோபமடைந்து, “இவன் எப்படி பெரிய பக்தன் ஆக முடியும்?” என்று கிருஷ்ணரிடம் கேட்டார். அப்போது கிருஷ்ணர் ஒரு எண்ணெய் நிரம்பிய பாத்திரத்தை நாரதரிடம் கொடுத்து, “இதிலிருந்து ஒரு துளி கூட சிந்தாமல் உலகத்தைச் சுற்றிவா” என்றார். நாரதர் மிகுந்த கவனத்துடன் சென்று திரும்பினார். பின்னர் கிருஷ்ணர் கேட்டார். “இந்த பயணத்தில் எத்தனை முறை என்னை நினைத்தாய்?” நாரதர் தலைகுனிந்து “ஒருமுறையும் இல்லை; என் கவனம் முழுவதும் எண்ணெய் பாத்திரத்தின் மேல் இருந்தது” என்றார். அதற்கு கிருஷ்ணர் சிரித்தபடி, “அந்த விவசாயி குடும்பப் பொறுப்புகள், வேலை, கஷ்டங்கள் அனைத்தையும் சுமந்தபடியே தினமும் என்னை இரண்டு முறை உண்மையான மனதுடன் நினைக்கிறான்; அதுவே உயர்ந்த பக்தி” என்றார். அந்த நாளிலிருந்து நாரதர் உண்மையான பக்தி என்பது வெளிப்படையான வழிபாடு அல்ல, மனதின் தூய்மையும் உண்மையான நினைவும் தான் என்பதை உணர்ந்தார்.