Divane Hafez, Ghazal #51 غزل پنجاه و یکم از دیوان حافظ

لعلِ سیرابِ به خون‌تشنه لبِ یارِ من است وز پیِ دیدنِ او دادنِ جان کارِ من است شرم از آن چشمِ سیه بادش و مژگانِ دراز هر که دل بردنِ او دید و در انکارِ من است ساروان رخت به دروازه مبر کان سرِ کو شاهراهیست که منزلگهِ دلدارِ من است بنده‌ی طالعِ خویشم که در این قحطِ وفا عشقِ آن لولیِ سرمست خریدارِ من است طبله‌ی عطرِ گل و زلفِ عبیرافشانش فیضِ یک شمّه ز بویِ خوشِ عطارِ من است باغبان همچو نسیمم ز درِ خویش مران کآبِ گلزارِ تو از اشکِ چو گلنارِ من است شربتِ قند و گلاب از لبِ یارم فرمود نرگسِ او که طبیبِ دلِ بیمارِ من است آن که در طرزِ غزل نکته به حافظ آموخت یارِ شیرین‌سخنِ نادره‌گفتارِ من است شرح و خوانش غزلیات حافظ توسط علی خدیور موسیقی: سپیده مشکی #حافظ #غزل #عرفان #عشق #ادبیات #شعر_فارسی #تفسیر_شعر #ادبیات_غنایی #ادبیات_عرفاتی #فرهنگ_ایرانی