Διονύσης Σαββόπουλος - ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΗΣ ΕΦΕΕ

«Η συγκέντρωση της ΕΦΕΕ» γράφτηκε στη δεκαετία του 1960. Τότε που υπήρχαν πλατείες, υπήρχε η ΕΦΕΕ και ο αγώνας για δικαιώματα σε όποια του μορφή είχε ρίσκο. Κυκλοφόρησε σε δίσκο το 1975, όταν, πια, το επέτρεψαν οι συνθήκες της λογοκρισίας. Η πλατεία υπήρχε και τότε. Όπως η ΕΦΕΕ, τα αμφιθέατρα, οι συγκεντρώσεις και η διάθεση για αγώνα, για «Ψωμί, Παιδεία, Ελευθερία», έστω και σε συνθήκες ασφαλείας. Έκτοτε η πλατεία εμφανίζεται, πλέον, κυρίως ως καρικατούρα. Είναι σαφές ότι η μπάλα έχει χαθεί. Από τον Σαββόπουλο, την ΕΦΕΕ και τη δεκαετία του 1960 μέχρι τα αμήχανα πάρτι του 2020 δεν πέρασαν απλώς επτά δεκαετίες. Δεν χάθηκαν μόνο τα νοήματα. Δεν ξεθώριασαν εντελώς οι ιδεολογίες. Δεν άλλαξαν εκ βάθρων η ατμόσφαιρα, η καθημερινότητα, η ιστορία. Το χειρότερο είναι ότι σε μια μάχη οπισθοφυλακών, η προσπάθεια που γίνεται από ορισμένους είναι να συντηρηθούν όλα αυτά (νοήματα, ιδεολογίες, ατμόσφαιρα, καθημερινότητα, ιστορία) ως καρικατούρες και ως φαντάσματα. Η «μάχη» δίνεται για ένα «πουκάμισο αδειανό» και συντηρείται με το ζόρι από το δημόσιο ταμείο ή την τσέπη του μπαμπά, που κι αυτή έχει άμεση ή έμμεση αναφορά στο κρατικό χρήμα, δηλαδή στο δημόσιο ταμείο. Έτσι για να δικαιωθεί ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, ο οποίος στη δεκαετία του 1960 δημοσίευσε στη συλλογή «Το κορμί και το σαράκι» ένα μικρό, τετράστιχο, ποίημα: «Καημένε Μακρυγιάννη να ’ξερες / γιατί το τζάκισες το χέρι σου. / Το τζάκισες για να χορεύουν σέικ / τα κωλόπαιδα». Στίχοι-Μουσική-Ερμηνεία Διονύσης Σαββόπουλος Βίντεο: Από το ντοκιμαντέρ «Χαίρω πολύ, Σαββόπουλος» σε σκηνοθεσία Λάκη Παπαστάθη,1975 Η πλατεία ήταν γεμάτη, με το νόημα που `χει κάτι απ’ τις φωτιές. Στις γωνίες και τους δρόμους από συντρόφους οικοδόμους, φοιτητές και συ έφεγγες στη μέση όλου του κόσμου, κι ήσουν φως μου, κατακόκκινη νιφάδα σε γιορτή σε γιορτή που δεν ξανάδα στη ζωή μου τη σκυφτή. Η πλατεία ήτανε άδεια και τρελός απ’ τα σημάδια, σαν σκυλί με συνθήματα σκισμένα, σ’ έναν έρωτα για σένα έχω χυθεί στ’ αμφιθέατρο σε ψάχνω, στους διαδρόμους και τους δρόμους, και ζητώ πληροφορίες και υλικό, να φωτίσω τις αιτίες που μ’ αφήνουνε μισό. Η πλατεία είναι γεμάτη κι απ’ το πρόσωπό σου κάτι έχει σωθεί στον αγώνα του συντρόφου, στην αγωνία αυτού του τόπου για ζωή στα παιδιά και τους εργάτες, στους πολίτες, στους οπλίτες, στα πλακάτ και τη σκανδάλη που χτυπά, η συγκέντρωση ανάβει κι όλα είναι συνειδητά.