ถึง(ร้าย)ก็รัก | จบตอนเดียว #พระพายนิยายเสียง #นิยายรัก&คอมเมดี้

เสี่ยกำธรรักษาตัวที่โรงพยายาลได้ไม่กี่วันก็จากไป และอีกหนึ่งเดือนต่อมาก็เป็นวันเปิดพินัยกรรม นั่นคือเหตุผลที่ขวัญข้าวมานั่งเมาคร่ำครวญอยู่ที่ผับแห่งหนึ่งกับเพื่อนรักอย่างมอลลี่ “แกรู้ไหมว่าฉันเป็นลูกชังของเตี่ย” “บ้าน่า เมาแล้วอย่ารั่วนะ นังจี๊ด” “ก็หรือไม่จริงล่ะ ลูกคนอื่นๆ ได้หุ้น ได้บ้าน ได้รถ แต่อีนังขวัญข้าวได้อะไร แกรู้มั้ย!” คนเมายกมือเล็กทุบหน้าอกตัวเองด้วยความน้อยใจ “ก็ได้สมบัติไงล่ะ” “ถะ...ถู๊ก...แต่มันถูกม่ายหมด" “ไม่ถูกยังไง แกก็ว่ามาสิ” เพื่อนที่มาด้วยก็เริ่มมีอาการไม่ต่างกัน ตั้งแต่มาถึงสองสาวก็สั่งเครื่องดื่มไปหลายแก้ว “ก็ฉันได้ที่ดินแปลงเล็กๆ กับบ้านที่อยู่ตอนนี้” คนพูดยกมือขวา แล้วเอานิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้บีบเข้าหากัน เพื่อให้เห็นภาพว่ามันเล็กมาก “ที่ดินทำเลดีๆ ก็ขายได้หลายล้านนะแก” “ที่ดินแปลงเท่าจิ๋มมดน่ะสิ” คนได้มรดกโพล่งออกมาด้วยน้ำเสียงประชดประชัน ในใจก็อดไม่ได้ที่จะน้อยใจผู้เป็นเจ้าของมรดกที่เธอคิดว่าบิดาลำเอียงรักลูกไม่เท่ากัน “นังคนปากเสีย แกเคยเห็นจิ๋มมดหรือไงยะ” มอลลี่ค้อนเพื่อนด้วยความหมั่นไส้ “ไม่เคย! แต่มันเล็กประมาณนั้นแหละ ก็แค่ห้าสิบไร่เอง” ขวัญข้าวคิดถึงใบหน้าทอรุ้งลูกสาวอีกคนของบิดา ที่มองเธออย่างเยาะเย้ยตอนที่เปิดพินัยกรรมแล้ว รู้ว่าเธอได้แค่ที่ดินแปลงเล็กๆ อยู่ในต่างจังหวัดแค่แปลงเดียว สองแม่ลูกนั่นหันหน้าเข้าหากันและพากันยิ้ม จะแปลเป็นอะไรได้อีก นอกจากพวกเขาสองคนพากันสมน้ำหน้าเธอ! #นิยายเสียง #จบตอนเดียว #podcast