සුනික්ඛිත්ත විමාන වත්ථුව

මහා සෘද්ධිමත් මහාමොග්ගල්ලාන මහරහතන්වහන්සේ දිව්‍ය ලෝකයේ චාරිකාවේ වඩින කල, අතිශය මනරම් වූ, දිව්‍යමය ආනුභාවයෙන් බබලන දිව්‍ය පුත්‍රයෙකු දුටු සේක. උන්වහන්සේගේ නෙත ගැටුණු ඒ අසිරිමත් විමානය දොළොස් යොදුනක් පුරා විහිදී ගිය මහා මන්දිරයකි. මැණික් ඔබ්බවන ලද ස්වර්ණමය කණු පේළිවලින් එය විචිත්‍රවත් වී තිබුණි. උස් වූ මුදුන් සහිත ගෘහයන් හත්සියයක් එහි විය. වෛදූර්ය මැණික් කණු සහ දිව්‍යමය රූපකායෙන් යුතු ඒ විමානය දකින ඕනෑම අයෙකුගේ සිත නිවී යන තරම් වූ අසිරිමත් සුන්දරත්වයකින් යුක්ත විය. ඒ දිව්‍ය පුත්‍රයා දිව්‍යමය සැප සම්පත් විඳිමින්, සුරලියන්ගේ නර්තනය මැද, දිව්‍ය වීණා නාදයන්හි මිහිරියාව අත්විඳිමින් ඉතා සතුටින් පසු විය. ඔහුගේ සිරුරෙන් විහිදෙන දිව්‍ය ප්‍රභාව දස දෙස බබලවයි. මේ අසිරිමත් සැප සම්පත් දුටු මහාමොග්ගල්ලාන මහරහතන්වහන්සේ ඔහු අමතා මෙසේ ප්‍රශ්න කළ සේක: "පින්වත් දිව්‍ය පුත්‍රය, අතිශය මනරම් වූ මේ විමානය මැණික් කණු සිය ගණනකින් සැරසී දොළොස් යොදුනක් පුරා විහිදී පවතී. අතිශය සෞම්‍ය වූ ඔබ මේ විමානයෙහි අනුභව කරමින්, පානය කරමින්, දිව්‍ය නාදයන්ට සවන් දෙමින් අප්සරාවන්ගේ නැටුම් මැද සැප විඳින්නෙහිය. මහානුභාව සම්පන්න පින්වත, ඔබ මේ තරම් අසිරිමත් සැප සම්පත් ලබන්නට හේතු වූ ඒ පින්කම කුමක්ද? මිනිස් ලෝකයෙහි වසන කාලයේ ඔබ විසින් කරන ලද ඒ පුණ්‍ය කර්මය කුමක්ද? ඔබේ මේ දිව්‍යමය ආනුභාවය දස දෙස බබලවමින් ඔබ මෙතරම් රශ්මියක් විහිදුවන්නේ කුමන පිනක බලයෙන්ද?" එම ප්‍රශ්නයෙන් අප්‍රමාණ සතුටට පත් වූ දිව්‍ය පුත්‍රයා ඉතා නිහතමානීව මෙසේ පිළිතුරු දුන්නේය: "පින්වත් ස්වාමීනි, මම මනුලොව වසන සමයෙහි අපගේ සුගතයන් වහන්සේගේ (බුදුරජාණන් වහන්සේගේ) ස්තූපයක් අසල විසුවෙමි. එහි අන් අය විසින් අවිධිමත්ව හා නොසැලකිලිමත් ලෙස විසිරුවා දමා තිබූ මල් පූජා මම දුටුවෙමි. එදින මම ඉතා ඕනෑකමින්, ඒ විසිරී තිබූ මල් එකතු කර, ඉතා ලස්සනට පිළිවෙලින් ස්තූපයෙහි සකසා පූජා කළෙමි. එම කාර්යය කරන අතරතුර මම ඒකාන්තයෙන්ම බුදුගුණ සිහි කරමින් මනසිකාරය පිහිටුවා ගතිමි. ස්වාමීනි, ඒ පිනේ බලයෙන්ම මම මෙවැනි අසිරිමත් දිව්‍ය සැප සම්පත් ලබන්නට වාසනාවන්ත වීමි. ඒ පින මට මහත් ආනුභාවයක් ලබා දුන්නේය. මිනිස් ලෝකයෙහි මා විසින් කරගන්නා ලද ඒ මහා පුණ්‍ය කර්මයේ විපාකයක් ලෙසින්ම, අද මම මෙසේ දිව්‍යමය කාමගුණයන්ගෙන් පරිපූර්ණව, දස දෙස බබලවමින් මේ සුන්දර විමානයෙහි සැප විඳිමි." සුනික්ඛිත්ත විමානයෙහි සාරාංශය: බුදුරජාණන් වහන්සේ උදෙසා කෙරෙන සුළු පූජාවක් වුවද, එය ශ්‍රද්ධාවෙන් හා බුදුගුණ සිහිපත් කරමින් කිරීමේ ආනිසංසය කොපමණ මහත්ද යන්න මෙම කතා පුවතින් මනාව පැහැදිලි වේ... උතුම් තෙරුවන් සරණයි... නමෝ බුද්ධාය..