13 Καβοντορίτικο - Πολυχρόνης Κορρές

Απόσπασμα από την εκδήλωση του Συνδέσμου Αιγαιπελαγίτικου Πολιτισμού "Ο Αιγέας" για τα τα εγκαίνια της νέας στέγης "Γεώργιος Αναπλιώτης". Ορχήστρα: Λέτα Κορρέ: Τραγούδι Πολυχρόνης Κορρές: Βιολί, Τραγούδι Γιώργος Κορρές: Πλήκτρα Γιάννης Παπαδόπουλος: Λαούτο Μπάσο: Νίκος Τσαχτσίρης Τύμπανα: Γιώργος Γκίκας Χοροδιδάσκαλοι: Μάκης Πιρπινιάς Χρύσα Μάνη Η σύγχρονη ονομασία του χορού είναι Καβοντορίτικος, αλλά προέρχεται από το χωριό Καλλιανοί και λέγεται και Καλλιανιώτικος από παλιά. Στα χωριά του Κάβο Ντόρο τον χορεύουν συνήθως άνδρες πιάνοντας ο ένας τον άλλον από τον ώμο διότι το σταυρωτό πιάσιμο με γυναίκες ήταν ασυμβίβαστο με τις τότε αυστηρά ηθικές αρχές των κατοίκων. Η λύρα, η τσαμπούνα και το νταούλι, ήταν τα κύρια όργανα. Αργότερα προστέθηκε το λαούτο και το βιολί. Φωνή τσαμπούνας βγάζουν και τα φύλλα του κισσού, της κουμαριάς και της λεμονιάς, όταν παίζονται με μαεστρία από τους ντόπιους μουσικούς της Καρυστίας. Όταν ο χορευτής διατάσσει «τσαμπούνα» εννοεί τον Καβοντορίτικο χορό. Το μέτρο του είναι στα 2/4 όπως και ο συρτός, είναι απέριττος, ρυθμικός, ίσιος και ζωηρός χορός. Ο χορός είναι βαρύς και δωρικός, ξεκινάει με αργό τέμπο συρτού, τα βήματα αργά και κοφτά αλλά με την ιδιαιτερότητα ότι οι χορευτές σε κύκλο σταυρώνουν τα χέρια μπροστά και στο ξεκίνημα του χορού μέχρι το πρώτο κουπλέ προχωρούν προς τα πίσω… Ίσως αυτό είναι συμβολικό και θέλει να φανερώσει ότι ενάντια στην σκληρότητα του τόπου του Κάβο ντόρο οι άνθρωποι είναι σφιχτά δεμένοι και δίπλα δίπλα, κόντρα στις αντιξοότητες. Πιθανότατα πρόκειται για πολεμικό χορό. Αρχίζει αργά προς τα πίσω (σαν την προετοιμασία για τη μάχη) στη χαμηλή χορδή και αφού διανυθεί μισή με μια στροφή περίπου, ο ρυθμός αλλάζει. Γίνεται γρήγορος εκρηκτικός και ξεχύνεται προς τα εμπρός (σαν μάχη, σαν έφοδος).