Chopin Ballade in F major op. 38 Zofia Rabcewicz (1870-1947) Ballada F-dur

Zofia Rabcewicz (1870-1947) - polish pianist, pupil of Anton Rubinstein Fragment about Rabcewicz by Zbigniew Drzewiecki from his "Memories of a Musician", 1971, s.80, transl. in DeepL In 1918, Zofia Poznańska-Rabcewiczowa began teaching at the Warsaw Conservatory. Marriage and family responsibilities interrupted the clearly emerging international career of this outstanding student of Antoni Rubinstein and continuator of his performance style. After her husband's death, she returned to the stage, beautifully performing Romantic masterpieces, but she no longer had the charm and temperament of her youth, and it was too late for the career that had once smiled on her. When the Second World War broke out, she did not lose heart, playing in inspired Chopin concerts. Her performance of the Scherzo from the Sonata in B flat minor remains unforgettable to me, with its free and always flawless octave leaps, and she was probably over 70 years old at the time. Then she played every week at her home; participants paid for these concerts with voluntary donations, which was generally accepted during the occupation. She also played in a small room in a half-ruined house on Zgoda Street, where the Warsaw Music Society was located in the premises of one of the private girls' boarding schools. Walking up the sandstone stairs, worn down by the feet of girls, one had to be careful not to slip or fall on the "bumps". These were the remnants of the artistic life of pre-war Warsaw, which did not die out, however, in the inhuman conditions of Nazi occupation, but waited for the signal of freedom to flourish again. I polski oryginał: Od r. 1918 rozpoczęla pracę pedagogiczną w Konserwatorium Warszawskim Zofia Poznańska-Rabcewiczowa. Zamążpójście i obowiazki rodzinne przerwaly jasno zarysowującą sie karierę światową tej znakomitej uczennicy Antoniego Ru- binsteina i kontynuatorce jego stylu odtwórczego. Po śmierci męża wrócila na estradę, pięknie wykonując arcy- dzieła romantyczne, ale nie miała już tego uroku i tem- peramentu młodości, a na karierę, która się jej niegdyś tak uśmiechała, było już za późno. Gdy wybuchła druga wojna światowa, nie upadła na duchu, grała na zakon- spirowanych audycjach chopinowskich. Niezapomniane dla mnie pozostało jej wykonanie Scherza z Sonaty b-moll z tym swobodnym i zawsze nieskazitelnym trafianiem skoków oktawowych, a miala już wtedy chyba ponad 70 lat. Potem grała co tydzień u siebie w domu; uczestnicy oplacali te koncerty dobrowolnymi datkami, co było w okresie okupacji ogólnie przyjęte. Grala również w salce na wpół rozwalonego domu przy ul. Zgoda, gdzie mieś- ciło się Warszawskie Towarzystwo Muzyczne W lokalu po którejś z prywatnych pensji żeńskich. Idąc tu po scho- dach z piaskowca, wydeptanych stopami dziewcząt, trzeba bylo uważać, aby się nie pośliznać lub nie upaść na ,,wy- bojach". Były to resztki życia artystycznego przedwojennej świetnej Warszawy, które nie zamarło jednak, w nielu- dzkich warunkach okupacji hitlerowskiej, czekalo na sy- gnał wolności, aby na nowo rozkwitnąć. W tych wspomnieniach jest też interesujący fragment o znajomości z Paderewskim.