(ภาคต่อ)ผจญไพรในป่าลึกแก่งกรุง-ไชยา#เรื่องเล่าเดินป่า#สิ่งลี้ลับพรานป่า#เล่าแล#พจญไพร#เคารพป่า

เนื้อหานี้เป็นภาคต่อจากสำหรับคนทั่วไป การเดินทางย่อมมีจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด แต่สำหรับพรานรุ่นเก่า...การเข้าป่าไม่เคยเป็นจุดจบของการเดินทาง เพราะสิ่งที่ยากกว่าการเดินเข้าไป คือการพาทุกคนกลับออกมาให้ครบชีวิต ผืนป่าแก่งกรุงในอดีต มีพื้นที่ป่าดิบชื้นต่อเนื่องหลายหมื่นไร่ สลับด้วยควนสูง หุบลึก และลำห้วยน้อยใหญ่ที่ไหลคดเคี้ยวไปตามไหล่เขา เส้นทางที่ใช้เดินเข้าไป อาจหายไปเพียงชั่วข้ามคืนหลังฝนตกหนัก เถาวัลย์ล้มปิดทาง ต้นไม้ใหญ่โค่นขวาง และร่องน้ำสายเดิมอาจเปลี่ยนทิศจนคนคุ้นป่ายังหลงได้ เมื่อเสบียงเริ่มร่อยหรอ การล่าสัตว์ การวางไซ การหาเถาวัลย์น้ำ ผลไม้ป่า และสมุนไพร กลายเป็นสิ่งที่ช่วยต่อชีวิตมากกว่าปืนในมือ พรานจึงไม่ได้เป็นเพียงนักล่า แต่ต้องเป็นนักสังเกต ผู้รู้ฤดูกาล รู้ลม รู้รอยสัตว์ และเข้าใจธรรมชาติอย่างลึกซึ้ง เพราะความผิดพลาดเพียงครั้งเดียว อาจหมายถึงการไม่ได้กลับบ้านอีกเลย พรานเฒ่าหลายคนเคยพูดต่อ ๆ กันมาว่า... "ป่าไม่เคยไล่คน...""แต่ป่าก็ไม่เคยรั้งใครไว้"ผู้ที่กลับออกมาได้ทุกคน ล้วนได้รับอนุญาตจากป่าในแบบของตัวเอง หลังรอดจากวงล้อมโจร และได้ตลับงาช้างกลับคืนมา คณะของหลวงรินยังไม่รู้เลยว่า บททดสอบที่แท้จริง...เพิ่งเริ่มต้นขึ้น เพราะจากนี้ไป สิ่งที่พวกเขาต้องต่อสู้ ไม่ใช่โจร ไม่ใช่สัตว์ร้าย หากแต่เป็นผืนป่าแก่งกรุงเอง... และนี่คือเรื่องราวของการเดินทางกลับ ที่พรานรุ่นเก่าหลายคนกล่าวไว้ว่า...ยากกว่าการเดินเข้าไปเสมอ...ต่อจากนี้คือเหตุการณ์หลังเหตุปะทะกลางค่ายหมอก