องค์ประกอบของคำในภาษามือไทย (Sutton SignWriting)

"องค์ประกอบของคำในภาษามือไทย" แสดงคำบรรยายภาษามือด้วยสัญลักษณ์ไซน์ไรติง (SignWriting) คลิปต้นฉบับ: https://fb.watch/oLiXlIGAe6/ [English below] "ไซน์ไรติง" เป็นระบบการเขียนภาษามือที่พัฒนามาตั้งแต่ปี 1974 โดยวาเลรี ซัตตัน (Valerie Sutton) อดีตนักเต้นบัลเลต์หญิงชาวอเมริกัน ซึ่งดัดแปลงจากระบบการจดบันทึกท่าเต้นชื่อ DanceWriting ที่วาเลรีได้จัดทำขึ้นและเผยแพร่ไม่กี่ปีก่อนหน้า ไซน์ไรติงเป็นระบบสากลที่ใช้จดบันทึกครอบคลุมทุกภาษามือทั่วโลกเนื่องจากมีสัญลักษณ์จำนวนมากที่รองรับท่ามือแบบต่าง ๆ ไม่ต่ำกว่า 260 แบบ และยังมีสัญลักษณ์แสดงการเคลื่อนไหวหลากหลายรูปแบบและทิศทาง ทั้งยังสามารถแสดงถึงสีหน้า ท่าทาง และอารมณ์ผ่านสัญลักษณ์ที่มีลักษณะคล้ายมือและส่วนอื่น ๆ ของร่างกาย เช่น หัว ใบหน้า ลำตัว จึงช่วยให้ผู้ที่ไม่รู้จักไซน์ไรติงมาก่อนสามารถเรียนรู้และเข้าใจหลักการเขียนและอ่านได้อย่างรวดเร็ว และทำท่ามือพร้อมกับการอ่านสัญลักษณ์ได้ทันที ปัจจุบันนี้ไซน์ไรติงเป็นหนึ่งในระบบการเขียนภาษามือที่ได้รับความนิยมเป็นอย่างมากและใช้กันแพร่หลายในชุมชนคนหูหนวกไม่น้อยกว่า 40 ประเทศ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อใช้ในการจดบันทึกในชีวิตประจำวัน นำไปประกอบการเรียนการสอน ใช้จดบันทึกวรรณกรรมและการเล่าเรื่องเป็นภาษามือ รวมไปถึงการอนุรักษ์และเก็บรวบรวมคำศัพท์ภาษามือให้เป็นระบบอีกด้วย นอกจากนี้ไซน์ไรติงยังนับว่าเป็นระบบที่จดบันทึกภาษามือได้แม่นยำและใกล้เคียงกับภาษามือจริงมากที่สุดเมื่อเทียบกับระบบการเขียนประเภทอื่น ๆ ไซน์ไรติงเป็นสัญลักษณ์รูปภาพคล้ายกับอักษรจีน แสดงถึงอวัยวะและการเคลื่อนไหวที่ใช้ในภาษามือ จึงไม่สามารถเทียบกับพยัญชนะและสระของอักษรไทยหรืออังกฤษได้ นิยมเขียนจากบนลงล่างเนื่องจากเป็นทิศทางที่ขนานกับความยาวของลำตัว ซึ่งจะทำให้อ่านง่ายกว่าทิศทางซ้ายไปขวาแบบดั้งเดิม นอกจากนี้ไซน์ไรติงเป็นการเขียนจากมุมมองของผู้ทำท่ามือเอง ไม่ใช่ของผู้รับสาร ดังนั้นสัญลักษณ์มือซ้ายและมือขวาจึงหมายถึงมือซ้ายและมือขวาของผู้ทำท่ามือนั่นเอง ดังจะเห็นได้จากในวิดีโอนี้ที่สัญลักษณ์ทั้งหมดจะเขียนสลับด้านกับผู้ทำท่ามือ เนื่องจากเป็นการเขียนจากมุมมองของผู้ทำท่ามือในวิดีโอนั่นเอง เรียนรู้การเขียนและอ่านสัญลักษณ์ไซน์ไรติงเพิ่มเติมได้ที่นี่: https://www.signwriting.org/lessons/b... _________________________________________ SignWriting is a system of writing for sign language that was developed in 1974 by Valerie Sutton, a former American ballet dancer. It was adapted from her earlier system of dance notation, DanceWriting. SignWriting is a universal system that can be used to write down any sign language in the world. It has a large number of symbols that represent a wide variety of hand shapes, movements, and directions. It can also represent facial expressions, gestures, and emotions through symbols that resemble hands and other body parts, such as the head, face, and torso. This makes it easy for people who are new to SignWriting to learn and understand the principles of writing and reading, and to immediately make the corresponding handshapes while reading the symbols. Today, SignWriting is one of the most popular systems of sign language writing, and is used in at least 40 countries by deaf communities. It is used for a variety of purposes, including everyday note-taking, teaching, recording literature and storytelling in sign language, and preserving and collecting sign language vocabulary. SignWriting is also considered to be the most accurate and faithful system of sign language writing compared to other systems. SignWriting is a pictographic system similar to Chinese characters. It represents the body parts and movements used in sign language, and cannot be directly compared to the consonants and vowels of the Thai or English alphabet. It is typically written from top to bottom, as this direction is parallel to the human body and makes it easier to read than the traditional left-to-right direction. Additionally, SignWriting is written from the perspective of the signer (expressive viewpoint), not the recipient. Therefore, the symbols for the left and right hands refer to the left and right hands of the signer. This can be seen in the video, where all of the symbols are flipped relative to the signer, as they are written from the perspective of the signer in the video.