سخنرانی الهی قمشه ای - پروردگار ما کیه -Who is our God?

خداوند ما کیه - من ربک - خداوند انسانها - خدا - پروردگار - الله - خداوند آسمانها - خداوند آدمها - خدای ما - خدای آدمها - پروردار آدمها - پروردگار آسمانها - سوال بعد از مرگ - زمان بعد از مرگ - سوالات فرشته ها - سوالات نکیر منکر - نکیر منکر - لحظات بعد از مرگ - مرگ - khodavand la kiye - khodavand ensanha - khoda - allah- khodavand asemanha- khodavand adamha - khodaye ma - khoday adamha - soal bad az mag- zaman bad az marg - solat fereshte ha - nakir minker - bad az marg - میر داماد - مرگ میر داماد - اسطقس قوق السطقسات محی الدین الهی قمشه ای اهمیت روزه_ دکتر حسین الهی قمشه ای- حسین الهی قمشه ای- قمشه ای- الهی قمشه ای- سخنرانی های الهی قمشه ای- سخنرانی- الهی- قرآن - hossein elahi ghomshei- hosseyn elahi ghomshyi- ghomshei- elahi ghomshei- ghoran- quran- sokhanrani haye elahi ghomshei - sokhanran - sokhanrani - sokhanrany - ahamiyate ghoran - shahkar elahi ghomshei - behtarin - best - behtarin sokhanrani - jalrb tarin sokhanrani - jaleb - ghoran khandan - hekayat- hekayatihye ghorani - شاهکار الهی قمشه ای - شاهکار سخنرانی الهی قمشه ای - بهترین سخنرانی الهی قمشه ای - جالبترین سخنرانی الهی قمشه ای - شاخص ترین سخنرانی الهی قمشه ای - بهترینهای الهی قمشه ای - سخنرانی طلایی الهی قمشه ای - سخنرانی های عالی الهی قمشه ای - حکایتهای قرآنی - حکایت - سخنرانی از الهی قمشه ای - سخنران - خلاصه سخنرانی های الهی قمشه ای - kholase sokhanrani - kholase sokhanrani hossin elahi ghomshei - خداوند - روزه - کار نیک - کا رخوب - توبه - اهمیت فرآن - قرآن از نظر الهی قمشه ای - جهاد - نماز - khoda - ruze - kar nik - kar khub - tobe - ahamiyat ghoran - ای درون پرور برون آرای وی خردبخش بی‌خرد بخشای خالق و رازق زمین و زمان حافظ و ناصر مکین و مکان همه از صنع تو مکان و مکین همه در امر تو زمان و زمین آتش و آب و باد و خاک سکون همه در امر قدرتت بی‌چون عرش تا فرش جزو مُبدَع تست عقل با روح پیک مسرَع تست در دهان هر زبان که گردانست از ثنای تو اندرو جانست نامهای بزرگ محترمت رهبر جود و نعمت و کرمت هریک افزون ز عرش و فرش و ملک کان هزار و یکست و صد کم یک هریکی زان به حاجتی منسوب لیک نامحرمان از آن محجوب یارب از فضل و رحمت این دل و جان محرم دید نام خود گردان کفر و دین هر دو در رهت پویان وحده لا شریک له گویان صانع و مکرم و توانا اوست واحد و کامران نه چون ما اوست حی و قیّوم و عالم و قادر رازق خلق و قاهر و غافر فاعل جنبش است و تسکین است وحده لا شریک له اینست عجز ما حجّت تمامی اوست قدرتش نائب اسامی اوست لا و هو زان سرای روز بهی بازگشتند جَیب و کیسه تهی برتر از وهم و عقل و حسّ و قیاس چیست جز خاطر خدای شناس هرکجا عارفی است در همه فرش هست چون فرش زیر نعلش عرش هرزه داند روان بیننده آفرین جز به آفریننده آنکه داند ز خاک تن کردن باد را دفتر سخن کردن واهب العقل و مُلهم الالباب مُنشیء النفس و مُبدع الاسباب همه از صُنع اوست کون و فساد خلق را جمله مبدء است و معاد همه از او بازگشت بدو خیر و شر جمله سرگذشت بدو اختیار آفرین نیک و بد اوست باعث نفس و مُبدع خرد اوست او ز ناچیز چیز کرد ترا خوار بودی و عزیز کرد ترا هیچ دل را به کُنه او ره نیست عقل و جان از کمالش آگه نیست دل عقل از جلال او خیره عقل جان با کمال او تیره عقل اوّل نتیجه از صفتش راه داده ورا به معرفتش سست جولان ز عزّ ذاتش وهم تنگ میدان ز کُنه وصفش فهم عقل را پر بسوخت آتش او از پی رشگ کرد مَفرش او نفس در موکبش ره آموزیست عقل در مکتبش نو آموزیست چیست عقل اندرین سپنج سرای جز مزوّر نویس خط خدای نیست از راه عقل و وهم و حواس جز خدای ایچ کس خدای شناس عزّ وصفش که روی بنماید عقل را جان و عقل برباید عقل را خود کسی نهد تمکین در مقامی که جبرئیل امین کم ز گنجشکی آی از هیبت جبرئیلی بدان همه صولت عقل کانجا رسید سر بنهد مرغ کانجا پرید پر بنهد هرچ را هست گفتی از بُن و بار گفتی او را شریک هش می‌دار جز به حسّ رکیک و نفس خبیث نکند در قِدم حدیث حدیث در ره قهر و عزّت صفتش کُنه تو بس بود به معرفتش چند از این عقل ترّهات انگیز چند ازین چرخ و طبع رنگ آمیز عقل را خود به خود چو راه نمود پس به شایستگی ورا بستود کاول آفریده‌ها عقل است برتر از برگزیده‌ها عقل است عقل کل یک سخن ز دفتر او نفس کل یک پیاده بر درِ او عشق را داد هم به عشق کمال عقل را کرد هم به عقل عقال عقل مانند ماست سرگردان در ره کُنه او چو ما حیران عقل عقل است و جان جانست او آنکه زین برترست آنست او با تقاضای عقل و نفس و حواس کی توان بود کردگار شناس گرنه ایزد ورا نمودی راه از خدایی کجا شدی آگاه سنایی ابلهان گفتند مجنون را ز جهل حسن لیلی نیست چندان هست سهل بهتر از وی صد هزاران دلربا هست هم‌چون ماه اندر شهر ما گفت صورت کوزه است و حسن می می خدایم می‌دهد از نقش وی مر شما را سرکه داد از کوزه‌اش تا نباشد عشق اوتان گوش کش از یکی کوزه دهد زهر و عسل هر یکی را دست حق عز و جل کوزه می‌بینی ولیکن آب شراب روی ننماید به چشم ناصواب قاصرات الطرف باشد ذوق جان جز به خصم خود بنماید نشان قاصرات الطرف آمد آن مدام وین حجاب ظرفها هم‌چون خیام هست دریا خیمه‌ای در وی حیات بط را لیکن کلاغان را ممات زهر باشد مار را هم قوت و برگ غیر او را زهر او دردست و مرگ صورت هر نعمتی و محنتی هست این را دوزخ آن را جنتی پس همه اجسام و اشیا تبصرون واندرو قوتست و سم لاتبصرون هست هر جسمی چو کاسه و کوزه‌ای اندرو هم قوت و هم دلسوزه‌ای کاسه پیدا اندرو پنهان رغد طاعمش داند کزان چه می‌خورد صورت یوسف چو جامی بود خوب زان پدر می‌خورد صد بادهٔ طروب باز اخوان را از آن زهراب بود مولانا